சுருக்கம்
சுதந்திர விருப்பம் (Free Will) பற்றிய விவாதத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இரண்டு முதன்மையான அறிவியல் கூற்றுகளுமே நாம் நினைப்பதை விட மிக பலவீனமானவை. முதலாவது, பெஞ்சமின் லிபெட்டின் தயார்நிலைத் திறன் (Readiness Potential) — ஒருவர் முடிவெடுப்பதற்கு முன்பே மூளையின் செயல்பாடு உயர்கிறது என்ற வாதம். ஷுர்கர் (Schurger) குழுவினர் இந்த செயல்பாட்டை மூளையின் சீரற்ற நரம்பியல் ஏற்ற இறக்கங்களின் (stochastic fluctuations) ஒரு வெளிப்பாடு என நிரூபித்துள்ளனர்; தரவுகளைச் சராசரியாக்கும் போது ஏற்படும் ஒரு மாயையே அந்த உயர்வு என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.1 இரண்டாவது கூற்று, சுதந்திர விருப்பத்தை மக்கள் நம்ப மறுத்தால் அவர்கள் சமூக விரோதிகளாக மாறுவார்கள் என்ற வாதம். 2008-ல் வெளியான இந்த ஆய்வை ஐந்து நாடுகளில் 621 பங்கேற்பாளர்களுடன் மீண்டும் முறையாகச் சோதித்தபோது (Many Labs 5), அத்தகைய எவ்வித விளைவும் கண்டறியப்படவில்லை ($d = 0.076$).2 145 பரிசோதனைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு பெருந்தரவு பகுப்பாய்வு, இந்த நம்பிக்கைக் குறைப்பு மனித நடத்தைகளில் எவ்விதத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லை என நிறுவுகிறது.3 தீர்மானவாதம் (determinism) இன்னும் விவாதத்திற்குரிய ஒன்றுதான்; ஆனால் அதற்கு இந்த இரு ஆய்வுகளும் காரணமல்ல.
ஒரு விரல், டோமினோ கல், தொடர் சங்கிலி. கரம் என்பது காரண-காரிய வரிசைக்கு வெளியே நின்று பார்ப்பதல்ல; அதுவும் அதன் ஒரு பகுதியே. படம்: Bradyn Trollip / Unsplash.4
மக்கள் மத்தியில் உலா வரும் அந்த வாதம்
சுதந்திர விருப்ப மறுப்பு வாதம் இரண்டு படிகளில் முன்வைக்கப்படுகிறது:
படி ஒன்று: நீங்கள் முடிவெடுப்பதற்கு முன்பே உங்கள் மூளை முடிவெடுத்துவிடுவதை நரம்பியல் கண்டுபிடித்துவிட்டது. நீங்கள் ஒரு விரலை அசைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதற்குச் சில நூறு மில்லி விநாடிகளுக்கு முன்பே மூளையில் மின் செயல்பாடு எழுகிறது. எனவே உங்களின் தேர்வு என்பது ஒரு காரணமல்ல; வெறும் சுய விளக்கம் மட்டுமே.
படி இரண்டு: இது ஆபத்தான உண்மை. மக்கள் தங்களின் செயல்களுக்குத் தாங்களே உரிமையாளர்கள் அல்ல என்று நம்பத் தொடங்கினால், அவர்கள் பொறுப்பற்றவர்களாக மாறுவார்கள் — அதிகம் ஏமாற்றுவார்கள், குறைவாக உதவுவார்கள்.
இந்த இரு படிகளுமே பிரபலமான பரிசோதனைகளைக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்த இரு பரிசோதனைகளுமே அண்மைய அறிவியல் ஆய்வுகளின் முன் உடைந்து போயுள்ளன.
தயார்நிலைத் திறன் உண்மையில் எதைக் காட்டுகிறது?
முதல் படியில், லிபெட் கண்டறிந்த அந்த மின் செயல்பாடு முடிவெடுப்பதற்கான “தயாரிப்பு” என்று கருதப்பட்டது.
ஆனால் ஆரோன் ஷுர்கர் (Aaron Schurger) மற்றும் அவரது சகாக்கள் ஒரு மாற்று விளக்கத்தை முன்வைத்தனர். எந்தவொரு அவசரமும் வெளிப்புறக் குறிப்பும் இல்லாத சூழலில் ஒரு செயலைச் செய்யும்போது, மூளையின் நரம்பியல் இரைச்சலில் ஏற்படும் எதேச்சையான தன்னிச்சை ஏற்ற இறக்கங்களே அந்த எல்லையைக் கடக்கின்றன. செயலைச் செய்த கணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு முந்தைய தரவுகளைச் சராசரியாக்கும் போது, அந்த சீரற்ற அலைகள் ஒரு படிப்படியான உயர்வு போலத் தோற்றமளிக்கின்றன.1
இதனை உறுதிப்படுத்த அவர்கள் ஒரு புதிய சோதனையைச் செய்தனர்: எதிர்பாராதவிதமாக வரும் குறுக்கீடுகளுக்கு ஒருவர் விரைவாக எதிர்வினையாற்றும் போதும், அவர் எவ்வித அசைவிற்கும் திட்டமிடாத போதிலும் இதே போன்ற மின் அலை தோன்றுவது நிரூபிக்கப்பட்டது.1 எனவே இது முடிவெடுப்பதற்கான சான்றல்ல; மூளையின் தொடர் சமிக்ஞை இரைச்சலே.
இரண்டாவது கூற்றுக்கு என்ன நடந்தது?
சுதந்திர விருப்பம் இல்லை என்ற கட்டுரையைப் படித்தவர்கள் தேர்வுகளில் அதிகம் ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று வோஹ்ஸ் மற்றும் ஸ்கூலர் (Vohs & Schooler 2008) வெளியிட்ட ஆய்வு உளவியலில் மிக அதிகமாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.
ஆனால் அது முறையாக மறுபரிசோதனை செய்யப்பட்டது:
அசல் ஆய்வின் விளைவு அளவு $d = 0.88$ என்ற பிரம்மாண்டமான அளவில் இருந்தது. ஆனால் மறுஆய்வில் ஏமாற்றுதல் விளைவு $d = 0.076$ மட்டுமே; அதாவது பூஜ்ஜியம்.2 வெளியிடப்படாத 95 ஆய்வுகளையும் சேர்த்து 145 பரிசோதனைகளை ஆராய்ந்தபோது, இத்தகைய கருத்துக்கள் மனித நடத்தையில் எந்தவொரு கெட்ட விளைவையும் ஏற்படுத்துவதில்லை என்பது உறுதியானது.3
எஞ்சி நிற்பது என்ன?
இந்த இரு பலவீனமான தூண்களை அகற்றிவிட்டாலும் தத்துவார்த்தக் கேள்வி அப்படியேதான் இருக்கிறது.
நமது ஒவ்வொரு முடிவும் மரபணுக்கள், வரலாறு, வேதியியல் மற்றும் சூழலிலிருந்து பிறக்கிறது என்றால், ஒரு நபர் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்டார் என்பதன் பொருள் என்ன? காரண-காரிய சங்கிலிக்கு வெளியே நிற்கும் ஒரு முழுமையான சுதந்திரத்தை நிரூபிக்க முடியாது. ஆனால் தத்துவவாதிகள் குறிப்பிடும் “இணக்கவாதம்” (compatibilism) என்ன சொல்கிறது என்றால்: வெளிக்கட்டாயமோ இயலாமையோ இன்றி, ஒரு நபர் தனது சொந்தக் காரணங்கள் மற்றும் நோக்கங்களின் அடிப்படையில் செயல்படும்போது அவர் சுதந்திரமாகச் செயல்படுகிறார்.
சிந்தனை செய்வதும் விவாதிப்பதும் காரண-காரிய சங்கிலிக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றல்ல; அவை அந்தச் சங்கிலியின் ஒரு பகுதியே. வாதங்களும் தர்க்கங்களும் இயற்பியல் செயல்பாடுகளே; அவை விளைவுகளை மாற்றியமைக்கின்றன. எனவே தீர்மானவாதம் என்பது விதியமைப்பல்ல (fatalism). விதியமைப்பு எதுவும் முக்கியமல்ல என்கிறது; தீர்மானவாதமோ உங்கள் தேர்வுகள் காரணங்களால் உருவானவை மற்றும் முக்கியமானவை என்கிறது.
பொறுப்புக்கூறல் எதற்காக?
நாம் காரண-காரிய உலகத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும் சமூகப் பொறுப்புக்கூறல் அமைப்புகள் அவசியமானவை. பிறரைப் பாதுகாப்பது, எதிர்கால நடத்தையை மாற்றுவது, சீர்திருத்தம் மற்றும் தவறுகளைத் தடுப்பது ஆகிய காரணங்களுக்காக தண்டனைகள் தேவைப்படுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மனிதன் தன் அனைத்துக் குணங்களுக்கும் தானே முழுமுதற் காரணம் என்பதால் அவன் துன்பப்பட வேண்டும் என்ற கொடூரப் பழிவாங்கல் வாதத்தை இது தகர்க்கிறது. ஒரு தவறின் காரணத்தை அறிவது அதைத் திருத்துவதற்கான வழி; கைவிட்டுவிடுவதற்கான சாக்குப்போக்கு அல்ல.
