சுருக்கம்
ஓர் ஆண் மயிலின் தோகை என்பது நேர்மையான விளம்பரம்; ஏனெனில் அதற்கான விலை மிக அதிகம் — உடலளவிலும் வலிமையிலும் உண்மையில் தகுதியுள்ள ஒரு பறவையால் மட்டுமே நடைமுறைக்குப் பயனற்ற அத்தகைய ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமக்க முடியும்.1 மனிதர்களின் அந்தஸ்து வெளிப்பாடுகளும் இதே தர்க்கத்தின் அடிப்படையிலேயே இயங்குகின்றன; மனித நுண்ணறிவு நம்மை இதிலிருந்து விடுவித்துவிடவில்லை. சமூக ஊடகங்கள் இந்த விலையுயர்ந்த சமிக்கையை (costly signal) பரவலாக்குவதை எளிதாக்கியுள்ளன, ஆனால் அதனைத் தக்கவைப்பதை மிகச் செலவுமிக்கதாக மாற்றியுள்ளன: ஒவ்வொரு பதிவும் ஒரே நேரத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பார்வையாளர்களுக்கு அனுப்பப்படும் ஒரு சமிக்கையாகும்.23 இங்குள்ள முரண்பாடு என்னவென்றால்: நம்மை நேரில் அறிந்த சிறிய சமூகக் குழுக்களுக்காகப் பரிணாமமடைந்த இந்தச் சமிக்கைகள், இன்று எதையுமே சரிபார்க்க முடியாத பிரம்மாண்டமான உலகளாவிய டிஜிட்டல் பரப்பில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
தோகை விரித்தாடும் ஒரு மயில். அதன் தோகை வேண்டும் என்றே அதிகச் செலவுமிக்கதாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது — அந்தச் சுமையைத் தாங்கக்கூடிய தகுதியுள்ள ஒரு பறவையால் மட்டுமே அதைச் சுமக்க முடியும். படம்: Bernard Spragg, CC0.4
ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் தங்களுக்குத் தேவையற்ற ஒரு பொருளுக்காகப் பணத்தைச் செலவழிக்கும் ஒரு தருணம் ஏற்படுகிறது. ஏதோ தேவையற்ற ஒன்று மட்டுமல்ல—நடைமுறைக்குப் பொருந்தாத ஒன்று. அது பகுத்தறிவற்றது என்று நமக்குத் தெரியும். பணத்தைச் செலுத்தும் கணத்திலேயே அந்த அறியாமையை நாம் உணர்கிறோம். ஆனாலும் நாம் அதைச் செய்கிறோம்; பல நூற்றாண்டுகளாகவும் வெவ்வேறு பண்பாடுகளிலும் இதைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறோம்.
ஒரு சாதாரண 50 டாலர் தோல் பை செய்யும் அதே வேலையைச் செய்யும் எர்மெஸ் பிர்கின் (Hermès Birkin) பையை ஒரு பெண் 8,000 டாலர் கொடுத்து வாங்குகிறார். பழைய அலைபேசி மிகச் சிறப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒருவர் புதிய மாடல் ஐபோனை வாங்குகிறார். ஒரு இளைஞன் தன் சாதாரண காலணிகளை விட மூன்று மடங்கு அதிக விலையுள்ள பிராண்டட் காலணிகளுக்காகச் சேமிக்கிறான். நாம் போதை அல்லது மனப்பிறழ்வு பற்றிப் பேசவில்லை—பயன்பாட்டை விடத் தற்பெருமையை முன்னிறுத்தும் சாதாரண, புத்திசாலி மனிதர்களின் திட்டமிட்ட முடிவுகளைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்.
பூமியின் மிக புத்திசாலி இனம் மனிதன்தான் என்பதை உணரும்போது இந்த விசித்திரம் மேலும் ஆழமடைகிறது. நாம் அணுவைப் பிளந்திருக்கிறோம், டி.என்.ஏ-வை மறுகட்டமைத்திருக்கிறோம், சிந்திக்கும் இயந்திரங்களை உருவாக்கியிருக்கிறோம். ஆனால் இந்த அளப்பரிய அறிவாற்றல் திறன் இருந்தபோதிலும், எது உண்மையில் பயனுள்ளதோ அதைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, எது நம்மை உயர்வாகக் காட்டுகிறதோ அதைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இருந்து தப்ப முடியாதவர்களாக இருக்கிறோம். இந்த முரண்பாடு மனித இயல்பின் ஒரு பிழை (bug) அல்ல—மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகாலப் பரிணாம வளர்ச்சியால் நமது மூளையில் ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்ட ஒரு முதன்மை அம்சம் (feature).
நம்மில் வாழும் மயில்
அமோட்ஸ் ஜஹாவி (Amotz Zahavi) என்ற உயிரியலாளர் முன்வைத்த குறைபாட்டுக் கோட்பாடு (Handicap Principle) இந்த விசித்திரத்திற்கு விடை தருகிறது.1 ஒரு மயிலின் பிரம்மாண்டமான தோகை பறப்பதற்கு இடையூறானது, வேட்டையாடும் விலங்குகளிடம் எளிதில் காட்டிக் கொடுக்கக்கூடியது, மேலும் அதை வளர்ப்பதற்கும் பராமரிப்பதற்கும் ஏராளமான சத்துக்கள் தேவைப்படுகின்றன. அப்படியானால் இயற்கை தேர்வு ஏன் அதை அழித்துவிடவில்லை?
ஏனெனில், அந்தத் தோகையின் தகுதியே அதன் சுமையில்தான் இருக்கிறது. “இவ்வளவு பெரிய சுமையையும் சுமந்து கொண்டு, இத்தனை எதிரிகளையும் சமாளித்து என்னால் உயிர்வாழ முடிகிறது என்றால், நான் மரபணு ரீதியாக எவ்வளவு வலிமையானவன் என்று பார்த்துக் கொள்” என்று அது பெண் மயில்களுக்கு நேர்மையான சமிக்கையை (honest signaling) அனுப்புகிறது. போலி செய்ய முடியாத அளவுக்கு விலை அதிகமாக இருக்கும்போது மட்டுமே ஒரு சமிக்கை நம்பகமானதாகிறது.
மனிதர்களின் நுகர்வுப் பழக்கமும் இதே குறைபாட்டுக் கோட்பாட்டின் வழியே இயங்குகிறது.56 8,000 டாலர் பை என்பது பையின் பயன்பாட்டிற்காக வாங்கப்படுவதல்ல; “என்னிடம் வீணடிப்பதற்கு இவ்வளவு செல்வம் இருக்கிறது” என்ற சமிக்கையை அனுப்புவதற்காக வாங்கப்படுவது. அது ஒரு நவீன மயில் தோகை.7
டிஜிட்டல் பரப்பில் மயில் தோகைகள்
பழங்காலத்தில் இத்தகைய சமிக்கைகள் உள்ளூர் சமூகக் குழுக்களுக்குள் மட்டுமே நிகழ்ந்தன. ஆனால் நவீன இணையமும் சமூக ஊடகங்களும் இதனை முற்றிலும் புதிய தளத்திற்குக் கொண்டு சென்றுள்ளன.23
இன்று இன்ஸ்டாகிராமில் பகிரப்படும் ஒரு புகைப்படம், நாம் சென்று வந்த சுற்றுலா, நாம் அருந்திய காபி, நாம் வாங்கிய ஆடை என ஒவ்வொன்றும் நமது அந்தஸ்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றும் மயில் தோகைகளாக மாறியுள்ளன.89 ஆனால் இங்கு ஒரு சிக்கல் எழுகிறது: நிஜ வாழ்க்கையில் மயில் தோகையை உருவாக்க உண்மையான ஆற்றல் தேவைப்பட்டது. இணையத்திலோ கடனை வாங்கியும், புகைப்படங்களை மெருகேற்றியும் போலியான சமிக்கைகளை மிக மலிவாக உருவாக்க முடிகிறது.1011
இதனால் உண்மையான அந்தஸ்தை நிரூபிக்க மனிதர்கள் மேலும் மேலும் அதிக ஆடம்பரச் செலவுகளுக்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள். இது முடிவில்லாத ஒரு பகட்டுப் பந்தயமாக மாறுகிறது.12
மனித இயல்பை மீள்வரையறை செய்தல்
பயன்பாடு எதிர் பகட்டு என்ற இந்த முரண்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வது மனித இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. நாம் தவறானவர்கள் அல்ல. நாம் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தத் தவறிவிடவில்லை. நாம் பழங்கால அந்தஸ்து சமிக்கை வழிமுறைகளை ஒரு புதிய நவீனச் சூழலில் பயன்படுத்தும் பரிணாம உயிரினங்கள்.
இது தனிநபர் நிதி, சந்தைப்படுத்தல் மற்றும் சமூகப் போட்டிகள் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்றுகிறது. ஆடம்பர பிராண்டுகள் பயனற்ற பொருட்களை விற்பனை செய்தாலும் செழித்து வளர்வது ஏன் என்பதை இது விளக்குகிறது: அவை பயன்பாட்டை விற்பனை செய்வதில்லை; நரம்பியல் ரீதியான சமூக அந்தஸ்தை விற்பனை செய்கின்றன.
இந்த வழிமுறைகளை உணர்ந்த ஒரு புத்திசாலி மனிதருக்கு, இதற்கான தீர்வு அவமானம் அல்ல; வெளிப்படையான ஒப்புதல்: நாம் அடிப்படையில் ஸ்மார்ட்போன்களை ஏந்திய மயில்கள். நாம் கணக்கிடுவதை விட வெளிப்படுத்துகிறோம்; மேம்படுத்துவதை விட சமிக்கை அனுப்புகிறோம். நமது புத்திசாலித்தனத்திற்கு மத்தியிலும் நாம் பகட்டைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; நமது புத்திசாலித்தனம் எதையும் நியாயப்படுத்தக்கூடியது என்பதால்தான் பகட்டைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.
கேள்வி என்னவென்றால், இந்த இயல்பை நம்மால் முழுமையாக வெல்ல முடியுமா என்பதல்ல. அந்தஸ்தைத் தேடும் இந்த மனித வேட்கையை குறைவான அழிவை ஏற்படுத்தும் ஆக்கப்பூர்வமான சமிக்கைகளாக நம்மால் மடைமாற்ற முடியுமா என்பதே உண்மையான கேள்வி.
Footnotes
-
http://biorxiv.org/lookup/doi/10.1101/2020.05.12.086520 ↩ ↩2
-
https://dergipark.org.tr/en/doi/10.30794/pausbed.1464073 ↩ ↩2
-
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Peacock_%287%29_%288315388393%29.jpg ↩
-
https://hjournal.ru/en/journals/journal-of-institutional-studies/2024/318-no-2/2626-affordable-luxury-consumption-among-of-russian-millennials.html ↩
-
https://www.ewadirect.com/proceedings/aemps/article/view/2858 ↩
