TL;DR
ஆளுமை வழிபாடு (Celebrity Worship) என்பது ஒரு மனிதரிடம் இருக்கிறதா இல்லையா என்ற இருமை நிலை அல்ல; மாறாக, அது துல்லியமாக அளவிடக்கூடிய ஒரு தொடர் மனநிலையாகும் (Continuum). 2,028 பேர் கொண்ட ஒரு பரந்த மாதிரி ஆய்வில், சுமார் 4.53% பெரியவர்கள் மட்டுமே தீவிர “வழிபாட்டு” நிலையை எட்டியிருந்தனர்; இது 18 முதல் 34 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களிடையே 8.51% ஆக உயர்ந்தது.1 இந்த மிக உயர்ந்த தீவிர நிலை சில பாதிப்புகளோடு தொடர்புடையது: பதற்றம், மனச்சோர்வு, வாழ்க்கைத் திருப்திக் குறைவு மற்றும் இளம் பருவத்தினரிடையே உடல் தோற்றம் குறித்த தாழ்வுணர்ச்சி.2 ஆனால், தமிழகத்தின் வரலாற்றில் வியக்கத்தக்க அம்சம் என்பது மக்களிடம் உள்ள ஏதோ விசித்திரமான உளவியல் அல்ல. மாறாக, அதன் அமைப்பு முறை: இங்கு ரசிகர் மன்றங்கள் முறையான களப்பணியாளர் அமைப்புகளாக மாறின; ஒரு திரைப்பட நடிகர் அவற்றை 234 தொகுதிகளில் 144 இடங்களை வெல்லும் ஓர் அரசியல் கட்சியாக மாற்றினார்.3 இதன் பின்னணியில் இருப்பது அதீத உணர்ச்சி அல்ல; மிகவும் நேர்த்தியான கட்டமைப்பு.
சுவர்தான் ஊடகம். அந்தச் சுவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களை எவரேனும் ஒருவர் முறையாக ஒருங்கிணைக்கும் கணத்தில், திரைப் புகழ் என்பது அரசியலாக உருமாறுகிறது. படம்: Andrew Schultz / Unsplash.4
அவமதிப்பு அல்ல, ஓர் அறிவியல் அளவுகோல்
“பிரபலங்களை வழிபடுதல்” அல்லது “ஆளுமை வழிபாடு” என்ற சொல் மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது ஏதோ ஒருவரை இழிவுபடுத்தும் வசவுச் சொல் போலத் தோன்றலாம். ஆனால், அறிவியல் ரீதியாகச் சரிபார்க்கப்பட்ட ஒரு முறையான ஆய்வு அளவுகோல் இதன் பின்னால் இருக்கிறது என்பதை அத்தகைய பார்வை மறைத்துவிடுகிறது. ஆளுமை மனப்பான்மை அளவுகோல் (Celebrity Attitude Scale - CAS) தங்களுக்குப் பிடித்தமான ஆளுமையின் மீதான மக்களின் ஈடுபாட்டை மூன்று ஏறுவரிசை நிலைகளில் அளவிடுகிறது:2
- பொழுதுபோக்கு-சமூக நிலை (Entertainment-Social): ஒரு பிரபலத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காகப் பின்தொடர்வது மற்றும் நண்பர்களுடன் அவர்களைப் பற்றிப் பேசி மகிழ்வது.
- தீவிர-தனிநபர் நிலை (Intense-Personal): நேரில் ஒருபோதும் பார்த்திராத ஒருவருடன் தனக்குத் தனிப்பட்ட ஓர் ஆழமான பிணைப்பு இருப்பதாக உணரும் தீவிரமான மனநிலை.
- எல்லை மீறிய பிறழ்வு நிலை (Borderline-Pathological): அன்றாட வாழ்வையும் செயல்பாடுகளையும் உண்மையிலேயே பாதிக்கத் தொடங்கும் அளவுக்குக் கட்டுக்கடங்காமல் போகும் நிலை.
உளவியல் ஆய்வுகள் இதனைச் சாதாரண ரசனை முதல் தீவிர மனப்பிறழ்வு வரை நீளும் ஓர் அளவிடக்கூடிய தொடர்ச்சியாக (Measurable Continuum) வரையறுக்கின்றன; சாதாரண ரசிகர் ஈடுபாடு என்பது இதன் இயல்பான ஆரோக்கியமான தொடக்கப் புள்ளியாகவே கருதப்படுகிறது.2 இந்த வரையறை மிக முக்கியமானது; ஏனெனில் பொது விவாதங்கள் தீவிர ஈடுபாடு கொண்ட எந்தவொரு ரசிகனையும் உடனடியாக ஒரு மனநோயாளி போலச் சித்தரிக்க முனைகின்றன; ஆனால் அறிவியல் அளவுகோலோ வேறொரு உண்மையைப் பேசுகிறது.
தீவிர நிலை உண்மையில் எவ்வளவு பொதுவானது?
சமீப காலம் வரை, ஆளுமை வழிபாடு குறித்த பெரும்பாலான ஆய்வுகள் கல்லூரி மாணவர்களையும் குறிப்பிட்ட தீவிர ரசிகர் குழுக்களையும் மட்டுமே நம்பியிருந்தன—அதாவது தாங்கள் ஆய்வு செய்ய விரும்பிய பண்பு யாரிடம் ஏற்கெனவே அதிகமாக இருந்ததோ, அந்த மக்களை மட்டுமே அவர்கள் சோதித்தார்கள். ஆனால், ஹங்கேரியில் 18 முதல் 64 வயதுக்குட்பட்ட 2,028 பெரியவர்களிடம் கணினி வழியே நேர்காணல் செய்து நடத்தப்பட்ட விரிவான ஆய்வு இந்த நிலையை மாற்றியது; ஒரு பொதுவான ஒட்டுமொத்த மக்கள் தொகையில் இந்த ஈடுபாடு எந்த அளவுக்குப் பரவியுள்ளது என்பதற்கான முதல் நம்பகமான புள்ளிவிவரத்தை அது வெளியிட்டது.1
அந்த ஆய்வின் முடிவுகள் பொதுவெளியில் பேசப்படுவதைவிட மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையையே காட்டின: தீவிர அளவிலான ஆளுமை வழிபாடு மொத்த மக்கள் தொகையில் 4.53% பேரிடம் மட்டுமே காணப்பட்டது; 18 முதல் 34 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களிடையே இது 8.51% ஆக இருந்தது.1 தங்களுக்குப் பிடித்தமான ஒரு திரைக் கலைஞரை விரும்பும் பெரும்பான்மையான மக்கள், பிறழ்வு இல்லாத இயல்பான ரசனையையே வெளிப்படுத்தினர்.
அதே சமயம், அந்தத் தீவிர நிலையை எட்டிய குழுவினரின் குணநலன்கள் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் இருந்தன. அவர்கள் ஒப்பீட்டளவில் இளையவர்களாக இருந்தனர் (சராசரி வயது 32.35); குறைந்த கல்வி பெற்றவர்களாக இருந்தனர் (தொடக்கக் கல்வி மட்டும் முடித்தவர்கள் 24.35%); மேலும் சிக்கலான இணையப் பயன்பாடு, மனச்சோர்வு, பதற்றம் மற்றும் மன அழுத்தம் ஆகிய அறிகுறிகளை அதிகம் வெளிப்படுத்தினர்.1 மருத்துவ ஆய்வுகள் இன்னும் சில தகவல்களைச் சேர்க்கின்றன: தீவிர ஆளுமை வழிபாடு என்பது மோசமான மனநலம், உடலியல் உபாதைகள், சமூக உறவுகளில் குறைபாடுகள் மற்றும் அதீத கற்பனை உலகிற்குள் தஞ்சம் புகுதல் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது.2 14 முதல் 16 வயதுக்குட்பட்ட வளரிளம் பருவத்தினரிடையே, மிதமான அளவிலான ஆளுமை வழிபாடு கூட தங்கள் உடலமைப்பைப் பற்றிய தாழ்வுணர்ச்சியையும், அழகு சிகிச்சைக்கான அறுவை சிகிச்சைகளை நாடும் விருப்பத்தையும் தூண்டுவதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.2
இதன் வடிவத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்: இது ஏதோ உள்ளதா இல்லையா என்ற இருமை அல்ல; இது மருந்தின் அளவு அதிகமாகும்போது ஏற்படும் பக்கவிளைவு போன்றது. ஒரு திரைப்பட நடிகரை விரும்புவது எந்தவொரு நோயும் அல்ல. ஆனால், ஒரு மனிதர் தன் ஒட்டுமொத்த அக உலகையும் அந்த ஒரு நடிகரைச் சுற்றியே கட்டமைக்க முற்படும்போது, அதற்கு ஓர் உளவியல் விலையைக் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது.
தமிழகம் உண்மையில் எங்கே மாறுபட்டது?
இங்குதான் உளவியல் தனது முக்கியத்துவத்தை இழந்து, அரசியல் சமூகவியல் முதன்மை பெறுகிறது.
உலகெங்கிலும் உள்ள மற்ற ரசிகர்களைவிட, தமிழ்நாட்டு ரசிகர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அளவுக்கு அதிகமான ஒருதலைப்பட்ச உணர்வுப் பிணைப்பை (Parasocial Attachment) அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதற்கு என்னிடம் எந்தவொரு அறிவியல் சான்றும் இல்லை—அனைத்துலக அளவுகோல்களும் கூட தமிழர்களை ஒரு தனித்துவமான விதிவிலக்காகக் காட்டவில்லை. ஆனால் தமிழகம் செய்த மாற்றம் என்பது முற்றிலும் கட்டமைப்பு சார்ந்தது: அது மக்களிடம் பரவலாக இருந்த அந்த ரசனையை ஒரு நிரந்தர நிறுவனக் கட்டமைப்பாக மாற்றியது.
ஐந்து பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக 135-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களில் நடித்த எம். ஜி. இராமச்சந்திரன் (எம்.ஜி.ஆர்), தமிழ்த் திரையுலகின் மாபெரும் ஆளுமையாக உருவெடுத்தார்.3 1953-இல் அவர் இணைந்த திமுக-வுக்குள் அவரது அரசியல் எழுச்சி முற்றிலும் அவரது திரைப் புகழை அடிப்படையாகக் கொண்டே நிகழ்ந்தது—முந்தைய நிர்வாக அனுபவம் ஏதும் இல்லாதபோதிலும், ஒரு திரை நட்சத்திரமாக அவருக்கிருந்த செல்வாக்கின் வலிமையால் அவர் கட்சியின் முக்கியப் பொறுப்புகளை எட்டினார்.3 1972-இல் கட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட பிறகு அவர் அதிமுக-வை நிறுவினார்; முக்கியமாக, அவர் தொடர்ந்து திரைப்படங்களில் நடித்து, திரைப்படங்களையே தனது அரசியல் செய்திகளைக் கொண்டு சேர்க்கும் முதன்மை ஊடகமாகப் பயன்படுத்தினார்.3 1977 தேர்தலில் அவரது கட்சி 234 தொகுதிகளில் 144 இடங்களை வென்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது.3 1984 தேர்தலில், எம்.ஜி.ஆர் தீவிர உடல்நலக்குறைவோடு மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, அவர் உடல்நலம் தேறிவரும் புகைப்படங்கள் நாளிதழ்களில் வெளியாகி, ஒரு பெரும் அனுதாப அலையை உருவாக்கித் தேர்தலை வென்றெடுத்தன.3
அந்த இறுதி விவரம்தான் உண்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. ஒரு தலைவரின் கொள்கைகள், சாதனைகள் அல்லது கூட்டணிகளைத் தாண்டி, அவரது வெறும் உடல் சார்ந்த புகைப்படங்களுக்கு வாக்களிக்கும் ஒரு வாக்காளர் சமூகம் என்பது, திரையில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கதாபாத்திரத்தோடு ஆழ்மனதில் உறவாடும் வாக்காளர் சமூகமாகும். அந்தத் திரைக் கதாபாத்திரமும் மிகத் திட்டமிட்டே கட்டமைக்கப்பட்டது: எளிய மக்களுக்கு உதவும், அநீதியை எதிர்க்கும் ஒரு வீரக் கதாநாயகனாக அவர் திரையில் தோன்றினார்; மக்கள் திரைப்படங்களில் அவர் மீது வைத்த உணர்வுப் பிணைப்பை வாக்குச்சீட்டுக்கு எளிதாக இடமாற்றம் செய்துகொண்டார்கள்.3
அமெரிக்காவோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது இந்த வேறுபாட்டை மிக நேர்த்தியாக விளக்கும்; ஏனெனில் இரு நாடுகளிலுமே உளவியல் ஒன்றாக இருந்தாலும், கள இயந்திரம் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. அமெரிக்கா ரொனால்ட் ரீகன் போன்ற நடிகர்களை மீண்டும் மீண்டும் அதிபராகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது; ஆனால் அங்கு அந்தப் பாதை தனிநபர் புகழையும் ஊடக வெளிச்சத்தையும் மட்டுமே நம்பியிருந்தது—ஒரு புகழ்பெற்ற மனிதர் ஒரு வேட்பாளராக மாறுகிறார், அவ்வளவுதான். ஆனால் தமிழகத்திலோ அந்தப் பாதை நிறுவனங்கள் வழியாகப் பயணித்தது: உள்ளூர்க் கிளைகள், நிர்வாகிகள், நலத்திட்ட உதவிகள் மற்றும் தொடர்ச்சியான கூட்டங்களைக் கொண்ட ரசிகர் மன்றங்கள் அப்படியே முழுநேரத் தேர்தல் பணிகளுக்கான அமைப்புகளாக மாற்றப்பட்டன. ஒன்று, ஒரு பிரபலம் தனக்கான தேர்தல் பிரச்சாரத்தை உருவாக்குவது. மற்றொன்று, ஒரு ரசிகர் படையே தனக்கான தேர்தல் அறிக்கையை (Manifesto) உருவாக்கிக் கொள்வது.
நிறுவனக் கட்டமைப்பு ஏன் அதிக நிலைத்தன்மை கொண்டது?
தூய உளவியல் வாதங்களால் விளக்க முடியாத ஒரு பேருண்மையை இந்த நிறுவனக் கட்டமைப்புப் பார்வை மிகத் துல்லியமாக விளக்குகிறது: அமெரிக்காவில் பிரபலங்களின் அரசியல் வருகை தனிப்பட்ட ஒருசில நிகழ்வுகளாகவே முடிந்துபோன நிலையில், தமிழகத்தில் மட்டும் எம்.ஜி.ஆர் காலம் தொட்டு இன்று வரை அது தலைமுறை தலைமுறையாக எவ்வாறு தொடர்ந்து நீடிக்கிறது?
தன் பகுதியில் ஏழை எளிய மக்களுக்கு உதவிகளைச் செய்து, தன் ஆதர்ச நாயகனின் பிறந்தநாளைப் பிரம்மாண்டமாகக் கொண்டாடும் ஒரு ரசிகர் மன்றம் என்பது, நடைமுறையில் இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படாத ஒரு வார்டு அளவிலான அரசியல் அமைப்பாகும். அதனிடம் உறுப்பினர் பட்டியல்கள் உள்ளன; படிநிலைகள் உள்ளன; உள்ளூர் மக்களின் நன்மதிப்பு இருக்கிறது; மக்களைத் திரட்டும் தொடர் பயிற்சி இருக்கிறது. அத்தகையதொரு மன்றத்தை ஓர் அரசியல் கட்சியாக மாற்றுவதற்கு ஆகும் செலவு, புதிதாக ஒரு கட்சியைத் தொடங்குவதைவிட மிக மிகக் குறைவு. இதனால்தான் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகும் இந்த வரிசை தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
அதேபோல, இத்தகைய மாதிரி ஏன் எல்லா நடிகர்களுக்கும் கைகொடுப்பதில்லை என்பதையும் இது விளக்குகிறது. வெறும் புகழ் மட்டுமே அரசியலை உருவாக்கிவிடாது; நடுவில் உள்ள அந்த நிறுவனக் கட்டமைப்பு கட்டாயம் தேவை. பிரம்மாண்டமான திரையரங்க வசூல் செல்வாக்கு இருந்தும், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ரசிகர் மன்றக் கட்டமைப்பு இல்லாத ஒரு நடிகருக்கு வெறும் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே இருப்பார்கள், களப்பணியாளர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். பார்வையாளர்கள் ஒருபோதும் வீதி வீதியாகச் சென்று வாக்குச் சேகரிக்க மாட்டார்கள்.
இந்த வாதத்தை நாம் எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டிய இடம்
இந்த ஆய்வில் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய சில முக்கியமான எல்லைகள் உள்ளன; அதில் ஒன்று மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இங்கு நாம் குறிப்பிட்ட புள்ளிவிவரங்கள் அனைத்தும் ஹங்கேரி நாட்டைச் சேர்ந்தவை. ஹங்கேரியில் தீவிர வழிபாடு 4.53% ஆக இருக்கிறது என்பதற்காக, தமிழகத்திலும் அது 4.53% ஆகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை; இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை இத்தகைய பரந்த மக்கள் தொகை ஆய்வுகள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. எனவே, “உளவியல் ஒன்றாக இருந்தாலும் கட்டமைப்பு மாறுபடுகிறது” என்ற எனது வாதம், வேறுபாடுகள் இருப்பதற்கான சான்றுகள் இல்லை என்ற அனுமானத்திலிருந்து பிறந்ததே தவிர, அளவிடப்பட்ட இருதரப்பு ஒப்பீட்டுத் தரவு அல்ல. இது தர்க்கரீதியாக மிக வலுவான ஒரு வாசிப்புதான் என்றாலும், இது இன்னும் நிறுவப்பட்ட உண்மை அல்ல; இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான நேரடி ஆய்வுகள் எதிர்காலத்தில் இதில் கூடுதல் சிக்கல்களை வெளிப்படுத்தலாம்.
இரண்டாவதாக, மனநலப் பாதிப்புகள் குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் வெறும் இணைத்தொடர்புகள் (Correlations) மட்டுமே. மன உளைச்சல் தீவிர ரசிகர் மனநிலையை உருவாக்குகிறதா, அல்லது தீவிர ரசிகர் மனநிலை மன உளைச்சலை உருவாக்குகிறதா என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாது.
மூன்றாவதாக, ரசிகர் மன்ற அரசியலை வெறும் “மூடநம்பிக்கை” அல்லது “அறிவீனமான செயல்” என்று மேட்டிமைத்தனமாக ஒதுக்கித் தள்ளுவது மிக எளிதானது; ஆனால் நாம் அத்தகைய எளிமைப்படுத்தலை எதிர்க்க வேண்டும். அந்த மன்றங்கள் களத்தில் உண்மையான உதவிகளைச் செய்தன—வறுமைக்கால உதவிகள், உள்ளூர் நற்பணிகள், மற்றும் அரசை அணுக முடியாத எளிய மக்களுக்கு ஒரு பாலமாக அவை விளங்கின. தன் பகுதிக்கு உண்மையிலேயே உதவிய ஒரு நடிகரின் மன்றத்தை ஆதரிக்கும் ஒரு சாமானிய வாக்காளர், தான் ஒருபோதும் படிக்காத ஒரு கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கையை நம்பி வாக்களிக்கும் ஒரு படித்த வாக்காளரைவிட எந்தவிதத்திலும் அறிவற்றவர் அல்ல. நாம் முன்வைக்க வேண்டிய உண்மையான விமர்சனம் “இந்த வாக்காளர்கள் ஏமாளிகள்” என்பது அல்ல; மாறாக, திரையில் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு போலி பிம்பத்தை நம்பி ஒருவரது ஆளுமைத் திறனை மதிப்பிடுவது தவறானது; ஏனெனில் அந்தத் திரை பிம்பமே நமது வாக்குகளைப் பெறுவதற்காக மிகத் திட்டமிட்டே தயாரிக்கப்பட்டது என்பதுதான்.
