சுருக்கம்
இழப்பு, பேரிடர், விபத்து மற்றும் போர் போன்ற துயரங்களை எதிர்கொண்டவர்களிடம் நடத்தப்பட்ட டஜன் கணக்கான ஆய்வுகளில், சுமார் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்கள் இயற்கையான உளவியல் தாங்குதிறனைக் (resilience) காட்டி நீண்டகாலப் பாதிப்புகளின்றி மீண்டு வந்துள்ளனர் — அதாவது சிகிச்சையின்றி இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதே விதிவிலக்காக இல்லாமல் பெரும்பாலான முடிவாக உள்ளது.1 குழந்தைப் பருவப் பாதக அனுபவங்கள் (ACE) குறித்த மதிப்பீடுகள் மக்கள் தொகை மட்டத்தில் உண்மையானவை என்றாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட தனிநபர் எதிர்காலத்தில் நோய்க்கு ஆளாவாரா என்பதைக் கணிப்பதில் அவை மிகக் குறைந்த துல்லியத்தையே கொண்டுள்ளன.2 மேலும், நீடித்த மன உளைச்சலைத் தீர்மானிக்கும் மிக முக்கியமான காரணி அந்தத் துயர நிகழ்வு எவ்வளவு கடுமையானது என்பது அல்ல: மாறாக அந்த நபர் அந்த நிகழ்வைத் தனது சொந்த அடையாளத்தின் மையமாக எவ்வளவு தூரம் மாற்றியுள்ளார் என்பதே ஆகும்.3 அதிர்ச்சி (trauma) என்ற கட்டமைப்பு தவறானது அல்ல. ஆனால் அதனால் விளக்க முடிந்ததை விட அதிகமானவற்றை விளக்குமாறு அது மிகையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
விளக்கங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஓர் அறை. சில விளக்கங்கள் பொருந்த வேண்டிய வழக்குகளை விட அதிகமான வழக்குகளுக்குப் பொருத்தப்படுகின்றன. படம்: பெக்சல்ஸில் ஜஸ்டின் ஷ்லேசிங்கர்.4
அனைத்திற்கும் பொருந்தும் ஒரு விளக்கம்
நவீன உரையாடல்களில் மிகவும் பொதுவான ஒரு வாதம் உண்டு: பெரியவர்களுக்கு ஏற்படும் எந்தவொரு சிக்கலுக்கும் — கோபம், உறவுகளில் ஏற்படும் பயம், வேலையில் நீடிக்க முடியாமை — குழந்தைப் பருவத்தில் நடந்த ஏதோ ஒரு சம்பவமே காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது. இது கேட்பதற்கு திருப்திகரமாகவும், மனிதநேயமிக்கதாகவும், பெரும்பாலும் ஓரளவு உண்மையானதாகவும் இருக்கிறது.
ஆனால் இதில் ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல் உள்ளது. எந்தவொரு முடிவுக்கும் எளிதாகப் பொருந்தக்கூடிய ஒரு விளக்கம், எதையும் ஆழமாக விளக்குவதில்லை. கடினமான குழந்தைப் பருவம் ஒரு தடுமாறும் மனிதனை உருவாக்கினால், அது கோட்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகிறது; அதுவே ஒரு சாதனையாளரை உருவாக்கினால், அது “மிகை ஈடுசெய்தல்” (overcompensation) என்று கூறப்படுகிறது; அது ஒரு சாதாரண மனிதனை உருவாக்கினால், அது “அடக்கி வைக்கப்படுதல்” (suppression) எனப்படுகிறது. இந்தக் கோட்பாட்டைத் தவறென்று நிரூபிக்கக்கூடிய எந்த முடிவும் இங்கு சாத்தியமில்லை. எனவே நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, ஆரம்பகாலத் துயரங்கள் முக்கியமானவையா என்பது அல்ல — அவை முக்கியமானவை என்பதில் ஐயமில்லை; மாறாக அவை உண்மையில் மனித நடத்தையின் எத்தனை சதவீத மாறுபாட்டை விளக்குகின்றன, அறிவியல் சான்றுகள் என்ன சொல்கின்றன என்பதே ஆகும்.
பெரும்பாலானோர் மீண்டு வருகிறார்கள்
அடிப்படைக் கள யதார்த்தத்திலிருந்து தொடங்குவோம்; ஏனெனில் அது நமது வழக்கமான உள்ளுணர்வைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறது. ஜார்ஜ் பொனானோ (George Bonanno) தலைமையிலான ஆய்வுகள், உளவியல் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தக்கூடிய நிகழ்வுகளுக்கு — இழப்பு, காயம், பேரிடர், போர் — மனிதர்கள் உண்மையில் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள் என்பதைத் தொடர்ந்து கண்காணித்தன. அத்தகைய 54 ஆய்வுகளின் தொகுப்பில், சுமார் 65% மக்கள் மிகக் குறைந்த அல்லது எந்தவிதமான நீண்டகால மனநோய்ப் பாதிப்பும் இன்றி மீண்டு வரும் தன்மையைக் காட்டியுள்ளனர் என்பது தெரியவந்தது.1 செப்டம்பர் 11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு, நியூயார்க் நகரில் வாழ்ந்த மக்களில் சுமார் 65% பேர் ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு மிகக் குறைந்த பி.டி.எஸ்.டி (PTSD) அறிகுறிகளையே தெரிவித்தனர்; இரட்டை கோபுரத் தாக்குதலில் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களிலும் மீட்புப் பணியாளர்களிலும் கூடப் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் இத்தகைய தாங்குதிறனைக் காட்டினர்.1
பொனானோவின் விளக்கம் மிகத் தெளிவானது: அந்தத் தாங்குதிறன் “மிகவும் பொதுவானது மட்டுமல்ல, அதுவே பெரும்பான்மையான முடிவாகும்.”1 யாருக்கும் எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை என்று இதற்குப் பொருளல்ல. எஞ்சிய மூன்றில் ஒரு பங்கு என்பது மிகப்பெரிய மனித எண்ணிக்கையாகும்; அவர்களுக்கு முறையான சிகிச்சை தேவை. ஆனால் பெரும்பான்மையான மனிதர்களுக்குச் சிகிச்சை இன்றியே இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதே இயல்பான விதியாக உள்ளது.
கூட்டத்திற்குப் பலனளித்து தனிநபரிடம் தோற்கும் மதிப்பீடு
அதிர்ச்சி குறித்த கதையாடலுக்குப் பின்னால் உள்ள மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க கருவி குழந்தைப் பருவப் பாதக அனுபவங்கள் (ACE) வினாத்தாளாகும்.
பிரிட்டனின் E-Risk ஆய்வு மற்றும் நியூசிலாந்தின் டூனெடின் (Dunedin) ஆய்வு ஆகிய நீண்டகாலக் குழு ஆய்வுகளில், சுமார் 3,000 பேரிடம் ACE மதிப்பீடுகள் சோதிக்கப்பட்டன.2 ஆய்வின் முடிவு: எந்தவொரு குறிப்பிட்ட தனிநபர் எதிர்காலத்தில் உடல் அல்லது மனநோய்க்கு ஆளாவார் என்பதைக் கணிப்பதில் ACE மதிப்பெண்கள் மிகக் குறைந்த துல்லியத்தையே கொண்டுள்ளன என்பது நிரூபணமானது.2 ஆய்வின் ஆசிரியர்களில் ஒருவரான ஜெஸ்ஸி பால்ட்வின் குறிப்பிடுவது போல: “ACE மதிப்பெண்கள் ஒரு தனிநபரின் எதிர்கால ஆரோக்கிய விளைவுகளைத் தீர்மானிப்பதில்லை. எனவே, ACE சோதனையின் அடிப்படையில் சுகாதாரத் தலையீடுகளை ஒதுக்குவது பயனற்றதாகவே இருக்கும்.”2
இதற்குக் காரணம் அத்தொடர்பு பொய்யானது என்பதல்ல. மக்கள் தொகை மட்டத்தில் அது வலுவானது. ஆனால் ஒரு நகரின் சராசரி மழைப்பொழிவு உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் கூட, ஒரு குறிப்பிட்ட செவ்வாய்க்கிழமை நீங்கள் குடை எடுத்துச் செல்ல வேண்டுமா என்பதை அது சொல்ல முடியாது என்பது போன்றதே இதுவாகும். இணை ஆய்வாளர் ஆண்ட்ரியா டனீஸ் இதன் நடைமுறைச் சிக்கலை விளக்கினார்: “நோயால் பாதிக்கப்படும் அபாயம் உள்ள பலர் குறைந்த ACE மதிப்பெண்களைக் கொண்டிருப்பதால் விடுபட நேரிடும். மாறாக, அதிக மதிப்பெண் பெற்றிருந்தும் நோய் வராத பலருக்குத் தேவையில்லாத மருத்துவச் சிகிச்சைகள் வழங்கப்படும் அபாயம் உள்ளது.”2
உரையாடலை மாற்ற வேண்டிய உண்மை
இங்குதான் “அடையாளமாக மாறும் அதிர்ச்சி” பற்றிய மிக முக்கியமான பகுதி வருகிறது; இது அதிர்ச்சி குறித்த ஆய்வுகளுக்கு உள்ளிருந்தே கிடைக்கிறது.
2006-ல் டார்தே பெர்ன்ட்சன் மற்றும் டேவிட் ரூபின் (Dorthe Berntsen and David Rubin) ஆகியோர் ‘நிகழ்வு மைய அளவுகோல்’ (Centrality of Event Scale) என்ற ஒரு கருவியை உருவாக்கினர். இது உங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை அளவிடுவதில்லை: மாறாக ஒரு எதிர்மறை நிகழ்வு உங்கள் அடையாளம் மற்றும் வாழ்க்கைக் கதையின் மையப் புள்ளியாக எந்த அளவிற்கு மாறியுள்ளது என்பதை அளவிடுகிறது. 92 வெளியீடுகளைத் தொகுத்த ஒரு முறையான மதிப்பாய்வு, இந்த அளவுகோல் தீவிர பி.டி.எஸ்.டி (PTSD) அளவீடுகளுடன் r = .51 என்ற வலுவான தொடர்பைக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டறிந்தது; மிக முக்கியமாக, அந்த நிகழ்வின் தீவிரத்தன்மை, மனச்சோர்வு, பதற்றம் மற்றும் ஆளுமைப் பண்புகள் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தி ஆராய்ந்த பின்னரும் இந்தத் தொடர்பு உறுதியாக நின்றது.3
இதை மீண்டும் படியுங்கள்: அந்த நிகழ்வு எவ்வளவு மோசமானது என்பதை விட, அந்த நிகழ்வை உங்கள் அடையாளத்திற்கு எவ்வளவு மையமாக நீங்கள் ஆக்கியுள்ளீர்கள் என்பதே உங்கள் எதிர்கால நோயறிகுறிகளை முன்னறிவிக்கிறது. துயர நிகழ்வை அடையாளத்தின் மையமாக்குவதே முதலில் நிகழ்கிறது, நோயறிகுறிகள் பின்னரே வருகின்றன என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.3 தனது காயங்களை வாழ்வின் அடையாளமாக மாற்றிக்கொள்வதே குணப்படுத்துதலின் வழி என்று நம்பும் நவீனக் கலாச்சாரத்திற்கு இது ஒரு சங்கடமான உண்மையாகும். ஒரு காயத்தைச் சுற்றி வாழ்க்கையை அமைப்பது வெறும் நேர்மையான செயல் அல்ல; அதுவே நோயை அதிகரிக்கும் ஒரு காரணியாக மாறுகிறது.
அவசரத் தலையீடுகள் என்ன செய்தன?
ஒரு நியாயமான உளவியல் கோட்பாடு நடைமுறை யதார்த்தத்தைச் சந்திக்கும் போது என்ன நடக்கிறது என்பதற்கு ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணம் உள்ளது. பேரிடர்களுக்குப் பிறகு உடனடியாக மக்களை ஒன்று திரட்டி அவர்களின் துயரங்களைப் பேச வைக்கும் ‘உளவியல் மீளாய்வு’ (psychological debriefing) பல ஆண்டுகளாக வழக்கமான நடைமுறையாக இருந்தது; பேச வைப்பது நோயைத் தடுக்கும் என்ற மனிதநேயக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் இது செய்யப்பட்டது. ஆனால் 2002 கோக்ரேன் (Cochrane) முறையான மதிப்பாய்வு, இது எந்தவொரு தலையீடும் செய்யாமல் இருப்பதை விட சமமானதாக அல்லது அதை விட மோசமான விளைவுகளைத் தருவதாக முடிவு செய்தது; உலக சுகாதார நிறுவனமும் இங்கிலாந்தின் நைஸ் (NICE) அமைப்பும் இதைச் செய்ய வேண்டாம் என்று பரிந்துரைத்தன.5
ஆனால் அறிவியல் அங்கு நின்றுவிடவில்லை. 2024-ல் 21 ஆய்வுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு புதிய மெட்டா-பகுப்பாய்வு, இதில் சில நெறிமுறைப் பிழைகள் இருந்ததாகவும், ஒரே ஒரு முறை பேசும் எளிய மீளாய்வு சிறிய பலன்களைத் தருவதாகவும் வாதிட்டது.5 எனவே இதன் முடிவு “மீளாய்வு எப்போதும் தீங்கானது” என்பது அல்ல; மாறாக, தத்துவார்த்த ரீதியாக மிகச் சரியானதாகத் தோன்றிய ஒரு மருத்துவத் தலையீடு, யாரும் எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு பலவீனமான ஆதரவையே கொண்டுள்ளது என்பதாகும். மிகையாக நீட்டிக்கப்பட்ட ஒரு கோட்பாட்டின் நிலை இதுவேயாகும்.
சந்தேகம் எங்கு நிற்க வேண்டும்?
இதற்காக எதிர்திசையில் சென்று ஆரம்பகாலக் காயங்களை முற்றிலும் புறந்தள்ளுவது மற்றொரு முட்டாள்தனமாகும். குழந்தைப் பருவத் துயரங்கள் மக்கள் தொகை மட்டத்தில் ஆரோக்கியத்தின் மீது ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன; ACE ஆய்வுகள் தங்களின் செல்வாக்கை நேர்மையாகவே பெற்றன. மேலும் கடுமையான அதிர்ச்சிகள் கணிசமான சிறுபான்மையினரிடம் தீவிரமான நோய்களை உருவாக்குகின்றன. “நீங்கள் இதை மிகைப்படுத்துகிறீர்கள்” என்ற வாக்கியம் உண்மையான காயங்களை மறைப்பதற்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது.
அதிர்ச்சி பற்றிய விளக்கங்கள் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் பேசப்படும் போதே வலுவானவை: குறிப்பிட்ட வழிமுறை, குறிப்பிட்ட கால அளவு, குறிப்பிட்ட விளைவு அளவு. ஆனால் அவை பெரியவர்களின் அனைத்துச் சிக்கல்களுக்குமான உலகளாவிய இலக்கணமாக மாற்றப்படும் போது பலவீனமடைகின்றன. பெரும்பாலான மக்கள் இயல்பாகவே மீண்டு வருகிறார்கள். மதிப்பீடுகள் தனிநபர்களைத் தீர்மானிப்பதில்லை. உங்களுக்கு நேர்ந்த மிக மோசமான நிகழ்வைச் சுற்றி நீங்கள் கட்டமைக்கும் கதையானது வெறும் கடந்த காலப் பதிவு மட்டுமல்ல — அது எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு நேரடி உள்ளீடாகும்.
