சுருக்கம்
சாதாரண ஒருவரின் வீழ்ச்சியை விட, பெரும் சாதனையை எட்டிய ஒருவரின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு மனிதர்கள் அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சி (schadenfreude) அடைகிறார்கள்; குறைந்த சுயமரியாதையும் குறைந்த சுயதிறனும் கொண்டவர்களிடம் இந்த உணர்வு மிகத் தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது.1 பொறாமை இரு வடிவங்களில் வருகிறது — ஒன்று நாம் மேலே ஏறுவதற்குத் தூண்டுகிறது; மற்றொன்று மேலே இருப்பவரைக் கீழே இழுக்கத் தூண்டுகிறது; இதில் இரண்டாவது வகை மட்டுமே அவரை நிர்மூலமாக்குகிறது.2 இதற்குப் பின்னால் ஒரு சமூகக் கூட்டத்தின் உள்ளியக்கம் இயங்குகிறது: ஒரு கூட்டத்தில், அறநெறி சார்ந்த விமர்சனம் என்பது ஒரு அந்தஸ்துப் போட்டியாக மாறுகிறது; பிறரை விடத் தான் அதிக நேர்மையானவன் என்பதைக் காட்ட அனைவரும் போட்டியிடுவதால், தண்டிக்கப்படும் நபர் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நெறிமுறைத் தரம் கட்டுப்பாடின்றி உயர்ந்து கொண்டே போகிறது.3 இந்த வளைவு வேடதாரித்தனம் அல்ல; வரிசையாகத் தூண்டப்படும் மூன்று உளவியல் பொறிகள்.
கொல்கத்தா ஈடன் கார்டன்ஸ். ஒரே கூட்டம்தான் ஒருவரைத் தலைக்கு மேல் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடுகிறது; ஒரே பருவத்திற்குள் அவரைக் கீழே தள்ளி மிதிக்கவும் செய்கிறது. படம்: Partha Bhaumik, CC BY-SA 2.0.4
அனைவரும் அறிந்த அந்தப் பொதுவான பாதை
வழக்கமான பின்புலங்கள் ஏதுமின்றி ஒருவர் புதியவராக வருகிறார் — சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட பின்னணியிலிருந்து வரும் ஒரு அரசியல்வாதி, சுயமாகப் பயின்ற ஒரு கலைஞர், பெரிய பின்புலம் இல்லாத ஒரு தொழில்முனைவோர். பொதுமக்களின் வரவேற்பு ஆரம்பத்தில் எல்லையற்றதாக இருக்கும். பின்னர், அவர் உச்சத்தை அடைந்தவுடன் சூழல் தலைகீழாக மாறுகிறது. பழைய பேச்சுகளும் பதிவுகளும் தோண்டி எடுக்கப்படுகின்றன. ஏற்கனவே அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களிடம் இயல்பாகக் கடந்து செல்லப்படும் சிறிய தவறுகள் கூட, இந்தப் புதியவரிடம் தகுதியிழப்பாகக் கருதப்படுகின்றன. அவரை உச்சிக்கு ஏற்றிய அதே கூட்டமே, அவரைத் தரைமட்டமாக்கும் பணியிலும் தீராத பசியுடன் ஈடுபடுகிறது; இறுதியில் அவர் எந்த நிலைக்கு உயர நினைத்தாரோ, அதைவிட மோசமான நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்.
கூட்டங்கள் எப்போதுமே நிலையற்றவை என்று எளிதாகக் கூறிவிட்டு நாம் நகரலாம். ஆனால் உண்மையான காரணம் என்னவென்றால்: எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் வெவ்வேறு உளவியல் வழிமுறைகளால் இயக்கப்படுகின்றன; முதல் வழிமுறை முழுமையாக வெற்றி பெற்ற பின்னரே இரண்டாவது வழிமுறை விழித்துக் கொள்கிறது.
நடத்தை அல்ல, உயரமே தூண்டுதல் புள்ளி
ஒருவர் செய்யும் அதே தவறு, அவர் கீழே இருக்கும்போது மன்னிக்கப்படுகிறது; ஆனால் உச்சத்தை அடையும்போது குற்றமாக மாறுகிறது. இங்கு தவறின் அளவு மாறவில்லை; நபரின் உயரம் மட்டுமே மாறியிருக்கிறது.
ஆஸ்திரேலிய மற்றும் நியூசிலாந்து சமூகங்களில் “உயரமான பாப்பி மனப்பான்மை” (Tall Poppy Syndrome) என்று ஒரு சொற்றொடர் உண்டு — மற்ற பூக்களை விட உயரமாக வளரும் பாப்பி மலரை வெட்டிச் சமப்படுத்துவதைப் போன்ற மனநிலை. உளவியல் ஆய்வுகளின்படி, ஒரு உயர் சாதனையாளர் சறுக்கும்போது மக்கள் அடையும் வக்கிர மகிழ்ச்சி (schadenfreude), சாதனையாளரின் தனிப்பட்ட குணங்களால் உருவாவதல்ல. மாறாக, அவரது இருப்பே பார்வையாளர்களின் மனதில் தங்களின் சொந்தத் தோல்விகளையும் திறமையின்மையையும் நினைவூட்டித் தாழ்வுணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
பொறாமையின் இரு முகங்கள்: முன்னேறுதல் vs வீழ்த்துதல்
உளவியலாளர்கள் பொறாமையை (envy) இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கின்றனர்:
- ஆக்கப்பூர்வமான பொறாமை (Benign Envy): மற்றொருவரின் வெற்றியைக் கண்டு, “நானும் கடுமையாக உழைத்து அவரைப் போல முன்னேற வேண்டும்” என்று எண்ணுவது. இது தனிநபரை வளர்க்கும்.
- தீங்கிழைக்கும் பொறாமை (Malicious Envy): “அவர் என்னைப் போலத் தரைக்கு இறங்க வேண்டும்” என்று விரும்புவது. தான் உயர வழி தெரியாதபோது, உயரத்தில் இருப்பவரைக் கீழே தள்ளுவதே சமநிலையை உருவாக்கும் எளிய குறுக்குவழியாகத் தோன்றுகிறது.2
எளிய பின்னணியிலிருந்து ஒருவர் முன்னேறும்போது, தொடக்கத்தில் அவர் நம்மைப் போன்ற ஒருவராகவே தெரிகிறார். ஆனால் அவர் பெருவெற்றி பெற்றவுடன், அவருக்கும் நமக்குமான இடைவெளி விரிவடைகிறது. அப்போது அவரிடம் ஏற்படும் எந்தவொரு சிறு குறைபாடும், அவரை வீழ்த்துவதற்கான வசதியான கருவியாக மாறுகிறது.
நற்பண்புப் பகட்டும் கூட்ட நெரிசல் ஆட்டமும்
இறுதிப் படியில், தனிநபர் பொறாமையானது ஒரு பொது அரங்கப் போட்டியாக உருவெடுக்கிறது. இதனை உளவியலில் நற்பண்புப் பகட்டு (Moral Grandstanding) என்கிறார்கள்.3
சமூக ஊடகங்களிலோ பொது வெளியிலோ ஒருவரை விமர்சிக்கும்போது, அங்கு நடப்பது உண்மையான தவறைத் திருத்துவது மட்டுமல்ல; “நான் தவறை எதிர்க்கும் மிக உன்னதமான மனிதன்” என்று கூட்டத்திற்குத் தன் அந்தஸ்தை நிரூபிக்கும் போட்டி. ஒருவர் அவரைக் கடுமையாகக் கண்டித்தால், அடுத்தவர் அதைவிடக் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு போட்டி முற்றி, எல்லை மீறிய தார்மீகத் தீர்ப்புகள் அடுக்கப்படுகின்றன.
இந்த வாதத்தை எடுத்துச் செல்லக்கூடாத எல்லைகள்
இங்கு இரு முக்கியமான எல்லைகளை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்:
முதலாவதாக, அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதும் விமர்சிப்பதும் ஒரு உளவியல் கோளாறு அல்ல. ஒருவர் அதிகாரம் பெறும்போது அவரது பொறுப்புக்கூறல் அதிகரிக்க வேண்டும் என்பது முற்றிலும் சரியானதே. “நீங்கள் என் மீது பொறாமைப்படுகிறீர்கள்” என்று கூறி நியாயமான மக்கள் விமர்சனங்களைத் தட்டிக்கழிக்கும் தந்திரத்திற்கு இந்த ஆய்வு ஒருபோதும் துணைபோகாது. பல வீழ்ச்சிகள் அவர்களின் உண்மையான தவறுகளாலேயே சம்பாதிக்கப்படுகின்றன.
இரண்டாவதாக, பண்பாட்டு ரீதியாக இதில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. மேற்கத்திய சமூகங்கள் வீழ்ச்சியைக் கண்டு மகிழும் போது, கூட்டுப் பண்பாடு கொண்ட கிழக்கு ஆசிய சமூகங்கள் பிறரின் நல்லதிர்ஷ்டத்தைக் கண்டு அசௌகரியம் அடைகின்றன (gluckschmerz).1
ஆனாலும் பொதுவான உண்மை இதுவே: ஒருவரை ஏற்றிப் போற்றிய சமூகம் திடீரென அவரைக் கடித்துக் குதறும்போது, அங்கு நபரின் நடத்தையைத் தாண்டி மூன்று விஷயங்கள் ஒரே நேரத்தில் நடக்கின்றன: அவரது புதிய உயரம் அவரது வழக்கமான குறைகளுக்கு அதிக விலையை நிர்ணயிக்கிறது; அவரைப் போல் உயர முடியாதவர்களே தாக்குதலில் அதிகம் ஈடுபடுகிறார்கள்; மேலும், பிறரை விடக் கடுமையாகக் கண்டிப்பவரே தார்மீக வெற்றியாளராகக் கருதப்படும் ஒரு வக்கிர அந்தஸ்துப் போட்டி அங்கு அரங்கேறுகிறது.
