சாலையோரங்களில் உறங்கும் மறக்கப்பட்ட தெய்வங்கள்

TL;DR

நடுகற்கள் என்பவை, குறைந்தது பொது ஆண்டிற்கு முன் (கி.மு.) 4-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே, ஆநிரையைக் காக்கவோ அல்லது ஊரைக் காக்கும் பூசலிலோ உயிர்துறந்த எளிய மனிதர்களுக்காகத் தமிழ் சமூகங்கள் எழுப்பிய நினைவுச் சின்னங்களாகும்.¹ சங்க இலக்கியங்கள் ஒரு சாதாரணக் கல்லை வணங்கத்தக்க தெய்வமாக மாற்றும் ஆறுபடி சடங்கு முறையை மிக நுட்பமாக விவரிக்கின்றன. அதே சமயம், இன்றுவரை எஞ்சியுள்ள கல்வெட்டுகள்—குறிப்பாக இதுவரை கண்டறியப்பட்டவற்றிலேயே மிகவும் தொன்மையான தமிழ்-பிராமி எழுத்துகளில் ஒன்றான புலிமான்கோம்பை நடுகல் உட்பட—இறந்துபோன அந்த மனிதர்களைப் பற்றி அன்று வாழ்ந்த மக்கள் என்ன கூறினார்கள் என்பதை எந்தவொரு இடைத்தரகருமின்றி நேரடியாக நமக்குக் காட்டுகின்றன.²³ மேலும், யாருக்கு வெறும் நடுகல் நடப்பட்டது, யாருக்குப் பெருங்கோயில் போன்ற பள்ளிப்படை எழுப்பப்பட்டது என்பதை உற்றுநோக்கினால், நடுகல் மரபு என்பது வீரத்தை மட்டுமல்லாமல் அக்காலச் சமூகத்தின் வர்க்கப் படிநிலைகளையும் எவ்வாறு அமைதியாகத் தன்னுள்ளே பொதிந்து வைத்திருந்தது என்பது புலப்படும்.⁴

படம்: திருநெல்வேலி அரசு அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு நடுகல். படம்: Booradleyp1 / விக்கிமீடியா காமன்சு (CC BY-SA 4.0).⁵

ஒருபோதும் வெறும் கல்லாக மட்டுமே இருந்திராத ஒரு பாறை

சேலம், தருமபுரி அல்லது ஏற்காட்டின் மலைப்பாதைகளில் நீங்கள் பயணித்தால், வயல்வெளிகளின் நடுவிலோ, ஏரிக்கரைகளிலோ, அல்லது கிராமங்களின் ஒதுக்குப்புறமான மரத்தடிகளிலோ தனியாக நின்றுகொண்டிருக்கும் கரடுமுரடான கல் பலகைகளைக் கடந்து சென்றிருக்கக் கூடும்.² நிலத்தின் எல்லைக் கல் என்றோ, பழைய கட்டடங்களின் இடிபாடுகள் என்றோ அவற்றைத் தவறாகக் கருதிவிடுவது எளிது. ஆனால் அவை இரண்டுமே அல்ல. ஒவ்வொன்றும் ஒரு காலத்தில் நிகழ்ந்த ஓர் இறுதிச்சடங்கு, ஒரு சமூகம் பதிவுசெய்த நீதிமன்ற ஆவணம், மற்றும் ஒரு புதிய வழிபாட்டுத் தெய்வத்தை உருவாக்கிய புனித நிகழ்வு ஆகிய அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொண்ட ஒற்றைக் கருங்கல் பாறையாகும்.

இவைதான் ‘நடுகல்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன; கன்னட நிலப்பரப்பில் இவை ‘வீரகல்’ என்று அறியப்படுகின்றன.¹ இரும்புக்காலம் தொடங்கி ஏறத்தாழ 18-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்த வழக்கம் தொடர்ச்சியாக நீடித்தது. இன்றும் எஞ்சியிருக்கும் பெரும்பாலான நடுகற்கள் பொது ஆண்டு (கி.பி.) 4 முதல் 13-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடைப்பட்டவை. இதன் பொருள், இது ஏதோ குறுகிய காலத்தில் தோன்றி மறைந்த சடங்கு மோகம் அல்ல; மாறாக, பல பேரரசுகளின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் தாண்டி நிலைத்து நின்ற ஒரு நீண்ட நினைவுப் பண்பாடாகும்.¹

ஒரு மனிதருக்கு நடுகல் எதனால் கிடைத்தது?

ஒரு நடுகல் எழுப்பப்படுவதற்கான மிகவும் பொதுவான காரணம், மன்னர்களின் பெருமைக்காக நடக்கும் பேரரசுப் போர்களில் உயிரிழப்பது அல்ல. மாறாக, கால்நடைகளைக் கவரும் அல்லது மீட்கும் உள்ளூர்ப் பூசல்களில் (ஆநிரை கவர்தல் / மீட்டல்) உயிரிழப்பதே அதற்கான முதன்மைக் காரணியாக இருந்தது. சங்க காலத் தமிழ் சமூகம் இத்தகைய உள்ளூர் மோதல்களை மிக ஆழமான அக்கறையுடனும் தீவிரத்துடனும் அணுகியது.¹⁴ ஊருக்குள் புகுந்த காட்டு விலங்குகளிடமிருந்து மக்களைக் காக்கப் போரிட்டு மடிந்தவர்களுக்கும், மிக அரிதாகப் போர்க்களம் கண்ட பெண்களுக்கும், சில இடங்களில் விலங்குகளுக்குக் கூட நடுகற்கள் எழுப்பப்பட்டன: பொது ஆண்டு 939-இல் கங்க மன்னனால் அமைக்கப்பட்ட ஆட்டகூர் கல்வெட்டு, காட்டுப்பன்றியுடன் போரிட்டு மாண்ட அவனது வேட்டை நாய்க்காக எழுப்பப்பட்ட நடுகல்லைப் பதிவுசெய்கிறது.¹

இது ஏன் மிக முக்கியமானது என்றால், நடுகல் மரபு என்பது ஏதோ போர்க் பிரபுக்களுக்கோ அல்லது மேல்தட்டு உயர் வர்க்கத்திற்கோ மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல என்பதை இது உணர்த்துகிறது. சமூகத்திற்குப் பயனளிக்கும் வகையில் உயிரிழந்த எந்தவொரு எளிய கிராமத்து மனிதனுக்கும் அக்காலச் சமூகம் வழங்கிய மிக உயர்ந்த நினைவு வடிவம் இதுவே. பழங்கால உலக வரலாற்றில் எழும்பிய பெரும்பாலான பிரம்மாண்ட நினைவுச் சின்னங்களோடு ஒப்பிடும்போது, இது மிக சனநாயகத் தன்மை கொண்ட ஓர் அறக் கோட்பாடாக ஒளிர்கிறது.

கல்லைத் தெய்வமாக மாற்றிய ஆறு படிகள்

தமிழ் நடுகல் மரபின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், அக்கல் எவ்வாறு நிறுவப்பட வேண்டும் என்பதற்கான வழிமுறைகள் செம்மையான நெறிமுறைகளாக வகுக்கப்பட்டிருந்தன என்பதுதான். சங்க இலக்கியங்கள் மற்றும் தொல்காப்பியத்தில் காணப்படும் நடுகல் வழிபாட்டு முறை, ஆறு தொடர்ச்சியான சடங்குப் படிகளாகப் பட்டியலிடப்படுகிறது:³

1. காட்சி: பொருத்தமான வலிமையான கல்லைத் தேர்ந்தெடுப்பது;
2. கால்கோள்: நல்ல நேரத்தைக் கணித்து அக்கல்லை முறைப்படி பெயர்த்தெடுத்து வருவது;
3. நீர்ப்படை: அக்கல் தூய்மையடையும் வண்ணம் புனித நீரால் நீராட்டுவது;
4. நடுதல்: போரிட்டு மாண்ட வீரனின் நினைவாக அக்கல்லை நிலத்தில் நடுவது;
5. பெரும்படை: வீரனுக்குரிய படையலாக உணவையும் நறுமணப் பொருள்களையும் படைப்பது;
6. வாழ்த்து: அக்கல்லை வணங்கத்தக்க ஒரு வழிபாட்டுத் தெய்வமாகப் போற்றி வாழ்த்துவது.

இது ஏதோ கிராம மக்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தன்னிச்சையாகச் செய்துகொண்டிருந்த நாட்டார் வழக்கமல்ல; மாறாக, ஒரு பெருங்கோயிலின் திருக்குடமுழுக்குச் சடங்கிற்கு இணையான மிக நேர்த்தியான, திட்டமிடப்பட்ட நெறிமுறையாகும். போரில் மடிந்த ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கும், வழிபடப்படும் ஒரு குலதெய்வத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைப் பல பண்பாடுகள் மறைமுகமாகவே விட்டுவிட்டன; ஆனால் பண்டைய தமிழ்ச் சமூகம் அதை ஒரு திட்டவட்டமான நடைமுறைச் சடங்காகவே முறைப்படுத்தியிருந்தது.

கல்வெட்டுகள் உண்மையில் என்ன பேசுகின்றன?

மேலே விவரிக்கப்பட்டவை அனைத்தும் வெறும் இலக்கியப் புனைவுகளாகவே முடிந்திருக்கக் கூடும்; ஆனால் அவற்றுக்கு உயிருள்ள சான்றாக ஒரு சில நடுகற்கள் கல்வெட்டுகளுடன் நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம், 2006-ஆம் ஆண்டு தேனி மாவட்டத்தின் வைகை ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள புலிமான்கோம்பை என்ற கிராமத்தில், விவசாய நிலத்தை உழுதபோது கண்டெடுக்கப்பட்ட மூன்று நடுகற்களாகும்.² தமிழ்-பிராமி எழுத்துகளில் பொறிக்கப்பட்டு, அறிஞர்களால் பொது ஆண்டிற்கு முன் 3 அல்லது 2-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்று கணிக்கப்பட்டுள்ள இவை, இதுவரை அறியப்பட்ட தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகளிலேயே மிகவும் பழமையானவற்றுள் ஒன்றாகும்.²

அதில் ஒரு கல்வெட்டு இவ்வாறு கூறுகிறது:

“கல் பேடு தீயன் அந்தவன் கூடல் ஊர் ஆகோள்”

இதன் நேரடிப் பொருள்: “கூடல் ஊரில் ஆநிரையைக் கவரும் பூசலில் மாண்ட பேடு தீயன் அந்தவனுக்கான கல்.”² ஒரு மனிதனின் பெயர், அவனது சொந்த ஊர், அவன் எந்த ஊரின் ஆநிரையைக் கவர முற்பட்டு மடிந்தான் என்ற விவரம்—இதைத் தவிர அதில் எந்தவொரு மிகைப்படுத்தலும் இல்லை. இன்றைய நாளிதழ்களில் ஒரு முழுப் பத்தி எடுத்துக்கொள்ளும் இறப்புச் செய்தியை ஒன்பது எளிய சொற்களில் அது செதுக்கியுள்ளது. சங்க காலக் கிராமம் ஒன்று தன் சொந்தக் குரலில், தன் சொந்த மனிதனைப் பற்றி நேரடியாகப் பேசுவதை தொல்லியல் ரீதியாக நாம் கேட்கக்கூடிய மிக அரிதான தருணம் இது.

இன்னும் சற்று வடக்கே, தருமபுரி மாவட்டம் கொண்டஹரஹள்ளி அருகே கண்டறியப்பட்ட பொது ஆண்டு 10-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நடுகற்கள், படைத்தலைவர் பட்டம் பெற்ற ‘ஹொசய்யனின் மகன் மாசய்யன்’ என்பவன் மீண்டும் ஒரு ஆநிரைப் பூசலில் உயிரிழந்ததைப் பதிவுசெய்கின்றன.² அக்காலத்தில் ஆண்ட மன்னனான சபாதுகதேவன், “பல்லவ குல திலகன்”, “காஞ்சிபுர பரமேசுவரன்” போன்ற பிரம்மாண்டப் பட்டங்களைச் சூட்டிக்கொண்டிருந்தான்; ஆனால் அவன் உண்மையில் ஆட்சி செய்த நிலப்பரப்போ பொம்மிடி என்ற சிறிய கிராமத்திற்கு ஆறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்த சாதாரண ஆநிரைப் பூசல் எல்லையாக மட்டுமே இருந்தது.⁶ புலிமான்கோம்பைக்கும் கொண்டஹரஹள்ளிக்கும் இடையே பதிமூன்று நூற்றாண்டுகளும் எழுத்து வடிவ மாற்றங்களும் கடந்துவிட்டன; ஆனால் கால்நடை, பூசல், சாவு, நடுகல் என்ற அடிப்படை மனிதப் பண்பாட்டு உண்மை மாறாமல் அப்படியே நீடித்தது. இந்த மரபின் ஆழத்தை உணர்ந்த தருமபுரி மாவட்டம், 1979-இல் நடுகற்களுக்கென்றே ஒரு தனி அருங்காட்சியகத்தை அமைத்தது; ஏனெனில் அம்மாவட்டத்தின் ஏறத்தாழ ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குறைந்தது ஒரு நடுகல்லாவது இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.⁷

கைமாறிக்கொண்டே இருந்த எல்லைப்புற நிலம்

ஒற்றை நடுகல்லைத் தாண்டிப் பார்த்தால், தருமபுரியிலிருந்து 2004-இல் பிரிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம், ஒரு கல்வெட்டு சொல்ல முடியாத ஒரு மாபெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறது.⁸ சில நூற்றாண்டுகளுக்குள், இந்த மலைப்பகுதி முதலில் நொளம்பர்கள், பின்னர் சோழர்கள், அதன்பின் குந்தாணியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட போசளர்கள் எனப் பலரது கைகளுக்கும் மாறியது.⁸ கங்காவரத்தில் உள்ள ஒரு நடுகல் சோழ மன்னனின் 25-ஆம் ஆட்சியாண்டைக் குறிப்பிடுகிறது; மற்றொன்று நொளம்ப மன்னனைக் குறிக்கிறது; மூன்றாவதோ இரண்டு நூற்றாண்டுகள் கழித்து வந்த போசளர் காலத்தைச் சேர்ந்தது. இவற்றை ஒன்றாக வாசிக்கும்போது, இவை வெறும் போர் நினைவிடங்களாக மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வோர் பத்தாண்டிலும் இந்த எல்லை நிலப்பரப்பை யார் ஆட்சி செய்தார்கள் என்பதைத் துல்லியமாக உணர்த்தும் ஆவணச் சான்றுகளாகவும் செயல்படுகின்றன.

இக்கற்களில் நினைவுகூரப்படும் மனிதர்களில் பெரும்பாலோர் புலிமான்கோம்பையின் தீயன் அந்தவனைப் போன்ற மிகச் சாதாரண மனிதர்களே: பன்றி வேட்டையில் மாண்ட ஆரியக்குட்டி என்ற ஏவலாள்; ஆநிரைப் பூசலில் மடிந்த சேகத்தூர் மாணிக்கடையனார்; மாட்டு மந்தை யாருக்குச் சொந்தம் என்ற தகராறில் கொல்லப்பட்ட காமுண்டன்.⁸ மிகச் சிறிய, உள்ளூர் அளவிலான மரணங்கள்—ஆனாலும் ஒவ்வொன்றும் நிரந்தரமான ஒரு கல்லில் பொறித்து வைக்கத்தக்கதாக அன்று கருதப்பட்டது.

அதே சமயம், போரோடு தொடர்பில்லாத முற்றிலும் வேறொரு வகையும் இங்குண்டு. குந்தாணியிலும், கிருஷ்ணகிரி நகருக்கு அருகிலுள்ள பெண்ணேசுவரர் கோயில் அருகிலும் காணப்படும் 12 மற்றும் 13-ஆம் நூற்றாண்டுச் சிற்பங்கள் நவகண்டம் (Ritual Self-Sacrifice) என்ற சடங்கைக் காட்டுகின்றன: அதாவது போர்க்கள மரணம் அல்லாமல், கொற்றவை தெய்வத்திற்குத் தனது ஒன்பது உடற்பகுதிகளைத் தாமே அரிந்து பலியிடும் ஒரு சடங்கு.⁸ ஒரு சிற்பத்தில், ஒரு மனிதன் தன் சொந்தத் தலையைத் தானே வாளால் அறுத்து, அதைத் தன் தோழனிடம் கொடுப்பது போலச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது போர் நினைவுச் சின்னம் அல்ல; மாறாக நேர்த்திக்கடன் சார்ந்த ஒரு பலிச் சின்னம். வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் இதனைச் சாக்த வழிபாட்டின் எச்சமாகக் கருதுகின்றனர்.⁸ நடுகற்கள் என்பவை வெறும் போர்க்கள வீரத்தை மட்டுமே பறைசாற்றின என்ற எளிய முடிவுக்கு இது ஒரு முக்கியமான திருத்தமாகும்; சமூகம் தான் அனுபவித்த வன்முறையை மட்டுமல்லாமல், தான் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்ட தியாக வன்முறையையும் சில இடங்களில் கல்லாக நட்டு வைத்தது.

நடுகற்கள் அமைதியாக வரைந்த சமூக எல்லைக்கோடு

பண்டைய தமிழகத்தில் நடுகற்கள் மட்டுமே ஒரே நினைவிட வடிவம் அல்ல; அவற்றுக்கு மாற்றாக இருந்த பிற வடிவங்கள் மிக ஆழமான உண்மைகளைப் பேசுகின்றன. மன்னர்களுக்கும் அரச குடும்ப மேல்தட்டுப் பிரபுக்களுக்கும் அவர்களது உடலின் மீது பள்ளிப்படை (Memorial Temple) என்ற முழுமையான நினைவுக் கோயில்கள் எழுப்பப்பட்டன. வயல்வெளியில் நடப்படும் ஒற்றைக் கருங்கல்லைவிட இது முற்றிலும் மாறுபட்ட, அதிக பொருட்செலவு கொண்ட, நிரந்தரமான ஓர் அரச நினைவிடமாகும்.⁴

மறுபுறம், போர்க்களத்தில் இறக்காமல் உடன் கட்டையேறி மாண்ட பெண்களுக்காக சதிக்கல் (Sati Stone) என்ற தனித்துவமான, அரிதான கற்கள் நடப்பட்டன; பிந்தைய வரலாற்று ஆய்வுகள் இவற்றை நடுகல் மரபோடு போட்டுக் குழப்பிக்கொள்ளாமல் மிக எச்சரிக்கையுடன் அணுகுகின்றன.⁴ நாம் மேலே பார்த்த நவகண்டக் கற்களோ, இந்த வரிசையில் முற்றிலும் வேறொரு தளத்தில் நிற்கின்றன—அவை வீரத்தால் அல்லாமல், சடங்குப் பலியால் உருவானவை என்பதால் அவை சமூகப் படிநிலைகளைத் தாண்டி நின்றன.

இம்மூன்றையும் அருகருகே வைத்துப் பார்த்தால்—மன்னர்களுக்குப் பள்ளிப்படை, சாதாரண வீரர்களுக்கும் மக்களுக்கும் நடுகல், உடன் கட்டையேறிய பெண்களுக்குச் சதிக்கல்—பண்டைய தமிழகத்தின் நினைவிட நிலப்பரப்பு என்பது ஒரு ஒற்றைப் பண்பாடு அல்ல; மாறாக, ஒரு மனிதன் வாழ்ந்த காலத்தில் சமூகத்தில் அவனுக்கு இருந்த இடம் என்ன என்பதை அவனது மரணத்திற்குப் பின்னரும் நிலைநிறுத்திய ஒரு சமூகப் படிநிலைக் களமாகும். இக்கற்கள் மாண்டவர்களை நினைவு கூர்வதோடு மட்டுமல்லாமல், உயிருடன் இருப்பவர்களின் சமூக அந்தஸ்தையும் அமைதியாக மறுவரையறை செய்தன.

இந்தச் சடங்கு வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காய் அல்ல

இலக்கியங்களில் கூறப்படும் ஆறுபடி சடங்கு முறையை வாசிக்கும்போது, அது ஏதோ புலவர்கள் கற்பனையாக எழுதிய ஒரு கோட்பாடுதானோ என்ற சந்தேகம் எழலாம். ஆனால் சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் இது உண்மையான நடைமுறைதான் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பொது ஆண்டிற்கு முன் 200 முதல் பொது ஆண்டு 150-க்குள் தொகுக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும் புறநானூற்றில், பல பாடல்கள் நடுகற்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன. குறிப்பாக, சோழ மன்னன் கோப்பெருஞ்சோழனுக்காக நடப்பட்ட நடுகல்லைப் பற்றிய பாடல் (புறநானூறு 221), ஒரு நடுகல் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, நடப்பட்டு, வழிபடப்பட்டது என்பதை மிகத் துல்லியமான விவரங்களுடன் விவரிக்கிறது.⁹¹⁰ புறநானூறு மட்டுமின்றி அகநானூறு, பட்டினப்பாலை, ஐங்குறுநூறு, மலைபடுகடாம் போன்ற பல சங்க இலக்கிய நூல்களிலும் நடுகல் வழிபாட்டுச் செய்திகள் விரிவாக இடம்பெற்றுள்ளன.⁹

புதிய நடுகற்களை நடும் பழக்கம் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக நீடித்தது. பல்வேறு அரச வம்சங்களையும் எழுத்து வடிவங்களையும் கடந்து வந்த இந்த மரபு, 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்தான் மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. மனிதர்களை நினைவுகூரும் அந்த ஆதி உணர்வு மறைந்துவிட்டதால் இது நிகழவில்லை; மாறாக, மிகக் குறைந்த செலவில் மனிதர்களை நினைவுகூரக்கூடிய புகைப்படக் கலை (Photography) என்ற புதிய தொழில்நுட்பம் தமிழகத்திற்குள் நுழைந்ததே அதற்குக் காரணம்.¹ ஆக, இன்று நாம் காணும் ஒரு நடுகல்லை வாசிப்பது என்பது ஏதோ காலாவதியான சடங்கை வாசிப்பது அல்ல; நமது தாத்தாக்களின் காலம் வரை உயிருடன் இருந்து, பின்னர் கேமராவிடம் தன் பணியை அமைதியாக ஒப்படைத்துவிட்ட ஒரு மாபெரும் பண்பாட்டு மரபின் இறுதிப் பக்கத்தை வாசிப்பதாகும்.

சான்றுகள் குறையும் எல்லைகள்

இங்கு நாம் சில விவகாரங்களை எச்சரிக்கையுடனேயே அணுக வேண்டியுள்ளது. புலிமான்கோம்பை நடுகற்களின் காலத்தை வரையறுப்பதில் ஆய்வாளர்களிடையே இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு கால வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன: சிலர் இதனைப் பொது ஆண்டிற்கு முன் 3-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முற்பட்டது என்கின்றனர், வேறு சிலரோ 2-ஆம் நூற்றாண்டு என்கின்றனர்; தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டியல் என்பது இன்னமும் வளர்ந்துவரும் ஒரு துறையே தவிர, முற்றுப்பெற்ற ஒன்றல்ல என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.²

அதேபோல, ஆவணப்படுத்துதலிலும் ஒரு பெரிய சமநிலையின்மை நிலவுகிறது: கர்நாடகத்தில் மட்டும் சுமார் 2,650 நடுகற்கள் முறையாகக் கணக்கெடுக்கப்பட்டு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால், தமிழகத்தின் நடுகற்களோ தனியார் விளைநிலங்களிலும், சாலையோரங்களிலும், சிறிய அருங்காட்சியகங்களிலும் சிதறிக்கிடக்கின்றன; அத்தகைய ஒருங்கிணைந்த கணக்கெடுப்பு இங்கு இன்னும் முழுமையாக நிகழவில்லை.¹⁴ இதன் பொருள், புலிமான்கோம்பையிலும் கொண்டஹரஹள்ளியிலும் நாம் கண்டறிந்தவை உண்மையில் மண்ணுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஆயிரக்கணக்கான கற்களில் ஒரு சிறு துளி மட்டுமே. பெரும்பாலான நடுகற்கள் எந்தவொரு வரலாற்றுப் பதிவும் இன்றியும், பாதுகாப்பின்றியும், அடுத்த பருவமழையிலோ அல்லது ஒரு மண் அள்ளும் இயந்திரத்தின் (JCB) ஓரடிப் பார்வையிலோ என்றென்றைக்குமாக அழிந்துபோகும் ஆபத்தில் கிடக்கின்றன.

இதுவே நாம் எதிர்கொள்ளும் உண்மையான பண்பாட்டு நெருக்கடி. ஒரு நிலத்தை சமன்செய்வதற்காக அகற்றப்படும் ஒவ்வொரு நடுகல்லும், ஒன்பது சொற்களில் எழுதப்பட்ட ஒரு தொன்மையான வாழ்க்கைக் குறிப்பு என்றென்றைக்குமாக மௌனமாகிப் போவதைக் குறிக்கிறது. அது ஒரு புராணம் தன் பக்தர்களை இழப்பது போன்றதல்ல; ஒரு வரலாற்று உண்மை, தனக்கிருந்த ஒரே சாட்சியையும் இழந்து மண்ணோடு மண்ணாவதாகும்.

---

Footnotes

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Hero_stone ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷

2. https://tnarchaeology.wordpress.com/category/hero-stones/ ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷

3. https://ia601801.us.archive.org/12/items/worship-of-hero-stone-in-sangam-literature/Worship%20of%20Hero%20stone%20in%20Sangam%20Literature.pdf ↩ ↩²

4. https://expreppro.in/hero-stone-virakal-natukal-explained-upsc/ ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵

5. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Tirunelveli_Govt_Museum_Exhibit42.jpg ↩

6. https://storyofkannada.blogspot.com/2012/11/kannada-inscriptions-outside-karnataka.html ↩

7. https://www.tnarch.gov.in/hero-stones-site-museum-dharmapuri ↩

8. https://archive.org/stream/47671/4767-1_djvu.txt ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵

9. https://veludharan.wordpress.com/hero-stones/ ↩ ↩²

10. https://en.wikipedia.org/wiki/Purananuru ↩