ஜனநாயகம் வாக்குகளை மட்டுமல்ல, தீவிரத்தையும் கணக்கில் கொள்கிறது

சுருக்கம்

ஜனநாயகம் குடிமக்களுக்குச் சமமான வாக்குகளை வழங்குகிறதே தவிர, சமமான அரசியல் செல்வாக்கை வழங்குவதில்லை. தேர்தல்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், மக்கள் விருப்பங்கள் அமைப்புகளின் வழியே வலிமை பெறுகின்றன: நேரம், பணம், நிபுணத்துவம், தொடர் தொடர்புகள், வேட்பாளர் தேர்வு, போராட்டங்கள், வழக்குகள், ஊடகக் கவனம் மற்றும் தேர்தல் தண்டனை அச்சுறுத்தல் ஆகியவை இதற்கு உதவுகின்றன. இந்தத் தீவிரத்தன்மை வழிமுறையே (intensity mechanism) சிறுபான்மையினர் புறக்கணிப்புகளைத் தாண்டி அநீதிகளைப் பொது நிகழ்ச்சி நிரலுக்குக் கொண்டுவர உதவுகிறது. அதே சமயம், பணக்காரர்களும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பிரிவினரும் பொதுமக்களின் அலட்சியத்தைப் பயன்படுத்தி அமைப்பைக் கைப்பற்றவும் இதுவே வழிவகுக்கிறது. எனவே ஜனநாயகத்தின் தார்மீக அளவுகோல் என்பது “பெரும்பான்மை கருத்தே எப்போதும் வெல்லும்” என்பதும் அல்ல; “தீவிரமான குழுவே வெற்றி பெறத் தகுதியானது” என்பதும் அல்ல. மாறாக, அத்தீவிரத்தன்மை வெளிப்படையானதா, கேள்விக்குட்படுத்தக்கூடியதா, மாற்றியமைக்கப்படக்கூடியதா மற்றும் பொது நியாயப்படுத்தல் கொண்டதா என்பதையே ஜனநாயக நிறுவனங்கள் சோதிக்க வேண்டும்.

1963 வாஷிங்டன் பேரணி ஒரு விளிம்புநிலை மக்களின் குரலைப் புறக்கணிக்க முடியாத ஒன்றாக மாற்றியது. அரசியல் தீவிரத்தன்மை சமமற்ற கவனத்தைச் சரிசெய்ய முடியும்; அதே சமயம் சமமற்ற வளங்களைப் பெருக்கவும் முடியும். படம்: Rowland Scherman, பொது உரிமம்.¹

ஒரு மனிதன், ஒரு வாக்கு — ஒரே ஒரு நாளுக்கு மட்டும்

வாக்குச்சாவடியில் ஜனநாயகம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சமத்துவத்தைச் சாதிக்கிறது. ஒரு பெரும் கோடீஸ்வரரும் ஒரு பேருந்து நடத்துநரும் தலா ஒரு வாக்கையே பெறுகிறார்கள். அவர்களின் வாக்குகள் அடையாளம் தெரியாதவை, முறைப்படி சமமானவை, ஒரே விதியின் கீழ் எண்ணப்படுபவை.

ஆனால் தேர்தல் நாள் முடிந்ததும் அந்த மாயை கரைகிறது.

கட்சி கூட்டங்களில் கலந்துகொள்பவர், பிரச்சாரத்திற்கு நிதியளிப்பவர், அமைப்பாளர்களைத் தெரிந்தவர், மனுக்களை வரைபவர், மக்கள் பிரதிநிதியைத் தொடர்ச்சியாக அழைப்பவர், அல்லது தெருவில் இறங்கிப் போராடுபவர் செலுத்தும் அரசியல் செல்வாக்கை, ஒரு கருத்துக் கணிப்பில் பதிலளித்துவிட்டுத் தன் வீட்டுக்குள் முடங்கும் சாதாரண குடிமகன் செலுத்த முடியாது.

இது ஊழல் அல்ல. அரசியல் விருப்பங்கள் எவை தீவிரமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை ஒரு பெருந்திரள் அமைப்பு அறிந்துகொள்ளும் வழிமுறை இதுவே. வாக்குகள் திசையைக் கணக்கிடுகின்றன; அரசியல் செயல்பாடு தீவிரத்தைக் கணக்கிடுகிறது.

இதனால்தான் 60% மக்கள் மேலோட்டமாக ஆதரிக்கும் ஒரு கொள்கையை விட, 10% மக்கள் தீவிரமாக எதிர்க்கும் கொள்கை அரசியலில் வெற்றி பெறுகிறது. பெரும்பான்மையிடம் கருத்துக்கள் மட்டுமே உள்ளன; தீவிர சிறுபான்மையிடமோ அரசியல் இருக்கிறது.

தீவிரம் அதிகாரமாக மாறும் விதம்

மக்கள் விருப்பங்கள் நேரடியாக அரசாங்கத்திற்குள் நுழைவதில்லை; அவை அமைப்புகளின் வழியாகவே பயணிக்கின்றன.

அரசியல் கட்சிகள் பற்றிய ஆய்வுகள், சாதாரண வாக்காளர்களை விட ஆர்வலர்களும் நலக்குழுக்களுமே கொள்கைத் தேவைகளை உருவாக்கி வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்று நிறுவுகின்றன.² பொதுமக்களின் அலட்சியம் உருவாகும் இடைவெளியில், நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சிறுபான்மைக் குழுக்கள் தங்கள் முன்னுரிமைகளைச் சாதித்துக் கொள்கின்றன.

கூட்டு நடவடிக்கை கோட்பாட்டின்படி (collective-action theory), ஒரு கொள்கையிலிருந்து பெரும் பலனை எதிர்பார்க்கும் ஒரு சிறிய குழு தீவிரமாக ஒன்றுபடுகிறது; ஆனால் ஆளுக்கு ஒரு சிறிய சுமையை மட்டுமே சுமக்கும் பெரும் பொதுமக்களோ ஒன்றுபடுவதில்லை.³ குவிந்த லாபங்கள் கூட்டங்களை உருவாக்குகின்றன; பரவலான சுமைகள் வெறும் முணுமுணுப்புகளை மட்டுமே உருவாக்குகின்றன.

தீவிர சிறுபான்மையின் ஜனநாயக மதிப்பு

இதனை ஒழிக்கப்பட வேண்டிய நோயாகக் கருதுவது தவறானது. பல வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஜனநாயக வெற்றிகள் தீவிர சிறுபான்மையினரின் திட்டங்களாகவே தொடங்கின.

ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட இனம் அல்லது சமூகக் குழு எண்ணிக்கையில் சிறியதாக இருக்கலாம். வசதியான பெரும்பான்மை தன் அநீதியைத் தானாக உணரும் வரை காத்திருந்தால் அது ஒருபோதும் நிகழாது. போராட்டங்கள், அறவழிக் குழப்பங்கள் மற்றும் கடுமையான அமைப்பாக்கம் மூலமே அவர்கள் பொதுமக்களின் கவனக் குறைபாட்டை உடைக்கிறார்கள்.

1960 முதல் 1972 வரையிலான அமெரிக்கக் கறுப்பின மக்களின் போராட்டங்கள் பற்றிய உமர் வாசோவின் (Omar Wasow) ஆய்வு, அறவழிப் போராட்டங்கள் ஊடகங்களையும் பொதுக் கருத்தையும் குடிமை உரிமைகளை நோக்கித் திருப்பியதை நிறுவுகிறது.⁴ அமைதி வழிக் கலகங்கள், அதிகார வர்க்கம் வசதியாகப் புறக்கணித்த உண்மைகளைப் பொதுவெளிக்குக் கொண்டு வருகின்றன. ஒரு குடிநீர் மாசுபாடு அல்லது மாற்றுத்திறனாளி நலனுக்காகப் பல வருடங்கள் தெருவில் நின்று போராடும் ஒருவர், இணையத்தில் சொடுக்கிவிட்டுப் போகும் ஆயிரம் பேரை விட அதிகப் பங்குதாரராக இருக்கிறார்.

அதே வழிமுறை அமைப்பைக் கைப்பற்றவும் செய்கிறது

தீவிரத்தன்மை தானாகவே நீதியை உறுதிசெய்துவிடுவதில்லை.

நேரம், பணம், கல்வி மற்றும் அதிகாரத் தொடர்புகள் அனைவருக்கும் சமமாக இருப்பதில்லை. வசதி படைத்தவர்கள் தங்கள் வளங்களை நிரந்தர அரசியல் செல்வாக்காக மாற்ற முடிகிறது.⁵

மார்ட்டின் கிலென்ஸ் மற்றும் பெஞ்சமின் பேஜ் (Martin Gilens and Benjamin Page) ஆகியோரின் ஆய்வு, அமெரிக்காவில் பொருளாதார மேல்தட்டு வர்க்கமும் தொழிற்துறை அமைப்புகளுமே கொள்கைகளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்றும், சாதாரண குடிமக்களுக்கு நேரடித் தாக்கம் ஏதுமில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.⁶ சிவில் உரிமைப் போராளிகளுக்கு உதவும் அதே வழிமுறைதான், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் தங்களின் மானியங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் உதவுகிறது.

பிரபலத்தன்மை மட்டுமே தார்மீக அளவுகோல் அல்ல

அப்படியானால் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? தீவிரத்தை அரசியலில் இருந்து அகற்ற முடியாது; அது ஆளும் வர்க்கத்திற்கு மட்டுமே உதவும். மாறாக நான்கு சோதனைகளை நாம் வைக்க வேண்டும்:

1. வெளிப்படைத்தன்மை (Transparency): யார் நிதி தருகிறார்கள், யார் சட்டங்களை வரைகிறார்கள் என்பது பொதுமக்களுக்குத் தெரிகிறதா?
2. போட்டித்தன்மை (Contestability): எதிர்க்கும் பிரிவினரும் இதேபோல் ஒன்றுதிரண்டு தங்கள் வாதங்களை முன்வைக்க முடிகிறதா?
3. மாற்றியமைக்கும் வாய்ப்பு (Reversibility): எதிர்காலப் பெரும்பான்மையால் இந்த முடிவை மாற்ற முடிகிறதா?
4. பொது நியாயப்படுத்தல் (Public Justification): இந்தக் கோரிக்கை தங்களின் குழு நலனைத் தாண்டி பொது நன்மைக்கான காரணங்களைக் கொண்டுள்ளதா?

மௌனமான பெரும்பான்மை என்பது தார்மீக வெற்றிச் சீட்டு அல்ல

அரசியல்வாதிகள் “அமைதியான பெரும்பான்மை” (silent majority) தங்களுடன் இருப்பதாகக் கூறுவார்கள். ஆனால் அமைதி என்பது திருப்தியைக் குறிக்க வேண்டியதில்லை; அது அச்சம், தகவல் இன்மை, சோர்வு அல்லது அன்றாட வாழ்க்கைப் போராட்டத்தின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம். அதே சமயம் உரக்கக் கத்தும் குரல் உண்மையானதாகவும் இருக்க வேண்டியதில்லை; பணம் கொடுத்தும் ஊடகங்கள் மூலமும் செயற்கையான தீவிரத்தை உருவாக்க முடியும்.

ஜனநாயகத்தின் பணி தீவிரத்தைக் கண்மூடித்தனமாக வணங்குவது அல்ல; அதைச் சரியாகக் கேட்பதே. வாக்குகள் திசையைத் தீர்மானிக்கின்றன; ஆனால் தேர்தல்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் தீவிரமாக உழைப்பவர்களே வரலாற்றைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.

---

Footnotes

1. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:1963_march_on_washington.jpg ↩

2. https://www.cambridge.org/core/journals/perspectives-on-politics/article/abs/theory-of-political-parties-groups-policy-demands-and-nominations-in-american-politics/2F7996D5365C105C3B91CD56E6A1FAA3 ↩

3. https://users.ssc.wisc.edu/~oliver/SOC924/Articles/olsonlogic.pdf ↩

4. https://omarwasow.com/APSR_protests3_1.pdf ↩

5. https://brill.com/view/journals/coso/17/5/article-p469_1.pdf ↩

6. https://www.princeton.edu/~mgilens/Gilens%20homepage%20materials/Gilens%20and%20Page/Gilens%20and%20Page%202014-Testing%20Theories%203-7-14.pdf ↩