ஜனநாயகத்தை வெளியில் இருந்து இறக்குமதி செய்ய முடியாது

சுருக்கம்

இருபதாம் நூற்றாண்டில் வெளியிலிருந்து பலவந்தமாகத் திணிக்கப்பட்ட எழுபது ஆட்சி மாற்றங்களை (foreign-imposed regime changes) புள்ளியியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்தபோது, அத்தகைய தலையீடுகளுக்கு உட்படாத பிற நாடுகளோடு ஒப்பிடுகையில், இந்த இலக்கு நாடுகள் மக்களாட்சியை அடைவதில் எவ்வித குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தையும் காணவில்லை என்பது தெரியவந்துள்ளது.¹² ஒரு நாட்டின் மக்களாட்சி வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது படையெடுப்பாளரின் நல்லெண்ணமோ அல்லது திறமையோ அல்ல — மாறாக இலக்கு நாட்டிற்குள் இருக்கும் மூன்று உள்நாட்டுச் சூழ்நிலைகளே: பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூக ஒற்றுமை மற்றும் பிரதிநிதித்துவ ஆட்சிமுறையின் முந்தைய வரலாற்று அனுபவம்.¹ இதுவே வரலாற்றுப் பொறியாக மாறுகிறது: வெளியில் இருந்து எளிதில் படையெடுக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பலவீனமாக இருக்கும் நாடுகள்தான், பொதுவாக மக்களாட்சி தழைப்பதற்கான இத்தகைய மூன்று அடிப்படைச் சூழ்நிலைகளும் இல்லாத நாடுகளாக இருக்கின்றன.² இதில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், படையெடுத்தது அமெரிக்காவா அல்லது மற்றொரு ஜனநாயக நாடா என்பது இந்த இறுதி முடிவில் எவ்வித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.²

வாக்குப்பெட்டிக்குள் விழும் ஒரு வாக்குச்சீட்டு. இந்தச் சடங்கை நிறுவுவது எளிது; ஆனால் அதற்கு உண்மையான அர்த்தம் தரும் சமூகச் சூழ்நிலைகளை வெளியில் இருந்து உருவாக்குவது சாத்தியமில்லை. படம்: W.carter, CC BY-SA 4.0.³

சோதிக்கப்பட வேண்டிய அந்த அடிப்படை வாதம்

கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக, மிகப்பெரிய இராணுவ வன்முறைகளை நியாயப்படுத்த ஒரு குறிப்பிட்ட வாதம் முன்வைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது: ஒரு நாட்டின் சுதந்திரத்திற்குத் தடையாக இருப்பது அங்குள்ள சர்வாதிகார ஆட்சியே; எனவே அந்த ஆட்சியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டால் மக்களாட்சிக்கான பாதை தானாகவே திறந்துவிடும். இந்த வாதம் பலரால் நல்லெண்ணத்துடனேயே முன்வைக்கப்பட்டது — ஒரு கெட்ட விஷயம் வழியில் நிற்கிறது, அதை அகற்றிவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்ற எளிய கட்டமைப்பு இதற்கு வசதியாக இருந்தது.

ஆனால் இது ஒரு வரலாற்றுச் சான்றுகளின் மூலம் சோதிக்கப்படக்கூடிய கூற்றாகும். கடந்த நூற்றாண்டில் எத்தனையோ வெளிநாட்டுத் தலையீடுகள் நிகழ்ந்துள்ளன. அவற்றின் விளைவாக உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதை நாம் ஆராய முடியும்.

உண்மையில் என்ன நடந்தது?

இதற்கான மிகத் துல்லியமான பதிலை அலெக்சாண்டர் டவுன்ஸ் (Alexander Downes) மற்றும் ஜொனாதன் மான்டென் (Jonathan Monten) ஆகியோரின் விரிவான ஆய்வு தருகிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த எழுபது வெளிநாட்டு ஆட்சி மாற்றங்களை அவர்கள் ஆய்வு செய்தனர். அதன் முதன்மை முடிவு: வெளியில் இருந்து ஆட்சி மாற்றம் திணிக்கப்பட்ட நாடுகள், அத்தகைய தலையீடு இல்லாத அதேபோன்ற பிற நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது எவ்வித மக்களாட்சி ஆதாயத்தையும் பெறவில்லை; அவை நிலையான ஜனநாயகங்களாக மாறுவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகரிக்கவில்லை.¹²

இது வெறும் அரசியல் அபிப்பிராயம் அல்ல; புள்ளியியல் ஒப்பீடு. தலையிடப்பட்ட நாடுகள் பெரும்பாலும் மக்களாட்சியாக மாறவில்லை என்பது மட்டுமல்ல; தலையிடப்படாமல் சுயமாக இயங்கிய நாடுகளை விட அவை சிறப்பாக எதையும் சாதிக்கவில்லை. அதாவது, வெளியிலிருந்து செய்யப்பட்ட தலையீடு மக்களாட்சிக்கு எதையும் புதிதாகச் சேர்க்கவில்லை.

மேலும் இரண்டு முடிவுகள் இதை ஆழப்படுத்துகின்றன: முதலாவதாக, ஒரு தலைவரை மட்டும் அகற்றிவிட்டு நகர்வது (decapitation) ஜனநாயக மாற்றத்தை உருவாக்குவதில்லை; மாறாக நிறுவனங்களை ஆழமாகக் கட்டமைத்த தலையீடுகளே சற்றே சிறந்த பலனைத் தந்தன.² இரண்டாவதாக, படையெடுத்த நாடு அமெரிக்காவா அல்லது மற்றொரு மக்களாட்சி நாடா என்பது இலக்கு நாடு ஜனநாயகமாவதில் எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.² ஒரு குறிப்பிட்ட நாடு இதில் மோசமாக இருக்கிறது என்பதல்ல; மாறாக இந்த வழிமுறையே இயல்பிலேயே செயல்படாத ஒன்று என்பதே உண்மை.

வெற்றியை உண்மையில் தீர்மானிப்பது எது?

டவுன்ஸ் மற்றும் மான்டென் மக்களாட்சி தழைப்பதற்குத் தேவையான மூன்று உள்நாட்டுச் சூழ்நிலைகளை அடையாளம் காண்கின்றனர்:¹

• பொருளாதார வளர்ச்சி (Economic development) — செல்வந்த நாடுகளால் மட்டுமே மக்களாட்சி நிறுவனங்களை நிலையாகத் தாங்கிப் பிடிக்க முடிகிறது.
• சமூக ஒருமைப்பாடு (Societal homogeneity) — இன ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் ஆழமாகப் பிளவுபட்ட சமூகங்கள் மிகக் கடுமையான தடைகளை எதிர்கொள்கின்றன.
• பிரதிநிதித்துவ ஆட்சியின் முந்தைய அனுபவம் (Prior experience) — கடந்த காலத்தில் மக்களாட்சி அனுபவம் கொண்ட நாடுகள் மட்டுமே தற்காலத்திலும் மக்களாட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்கின்றன.

இந்தப் பட்டியலில் இல்லாத விஷயங்களைக் கவனியுங்கள்: படையெடுப்பாளரின் நேர்மை, இராணுவத் திறன், பொருளாதார உதவி அல்லது அவர்கள் எழுதித் தரும் அழகான அரசியலமைப்புச் சட்டம். உள்ளூர் சாதகமான சூழ்நிலைகள் இல்லாதபோது வெறும் தேர்தல்களை நடத்துவது மட்டும் மக்களாட்சியை உருவாக்கப் போதுமானதல்ல.¹

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய ஜெர்மனியும் ஜப்பானும் மக்களாட்சி திணிப்புக்கு வெற்றிகரமான சான்றுகளாக அடிக்கடி காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இந்த ஆய்வின்படி, அவை விதிவிலக்கான நிகழ்வுகள் மட்டுமே.¹ அவை ஏற்கனவே பொருளாதார வளர்ச்சியையும், சமூக ஒருமைப்பாட்டையும், அரசியலமைப்பு அனுபவத்தையும் கொண்டிருந்த நாடுகள்.

மையத்தில் உள்ள வரலாற்றுப் பொறி

இந்த மூன்று நிபந்தனைகளையும் கொண்ட நாடுகள் — செல்வந்த, ஒற்றுமையான, ஜனநாயக நினைவுகளைக் கொண்ட நாடுகள் — பொதுவாக எவராலும் எளிதில் படையெடுக்க முடியாத வலிமையான நாடுகளாக இருக்கின்றன. மாறாக, பலவீனமாக, ஏழ்மையில், உள்நாட்டுப் பூசல்களுடன் வெளியிலிருந்து படையெடுப்பதற்கு வசதியாக இருக்கும் நாடுகளிலோ, மக்களாட்சிக்குத் தேவையான இந்த மூன்று சூழ்நிலைகளுமே இருப்பதில்லை.²

இதனால் மக்களாட்சியை ஏற்றுமதி செய்ய நினைக்கும் கொள்கை தொடக்கத்திலேயே ஒரு முட்டுச்சந்தில் முடிகிறது.

எவரும் கணக்கிடாத அந்தப் பேரிழப்பு

சராசரியாக மக்களாட்சி ஆதாயம் பூஜ்ஜியத்திற்கு அருகில் இருக்கும்போது, அந்தத் தலையீடுகளுக்கான இழப்புகள் ஒரு சிறிய விஷயம் அல்ல. ஈராக் மீதான போரில் மட்டும் 4,500 அமெரிக்க வீரர்கள் பலியாயினர்; 1,00,000-க்கும் மேற்பட்ட ஈராக் குடிமக்கள் கொல்லப்பட்டனர்; 4.5 டிரில்லியன் டாலர்கள் செலவிடப்பட்டன.² விளைவு என்பது இல்லாத ஒரு இடத்தில், செலவு-பயன் கணக்கீட்டை வைப்பது வெறும் ஏமாற்று வேலையாகும்.

இந்த வாதம் தீவிரமாக எதிர்க்கப்படும் இடம்

இங்கு ஒரு நியாயமான மாற்று விமர்சனத்தையும் நாம் பதிவு செய்ய வேண்டும். வில்லியம் நோமிகோஸ் (William Nomikos) என்பவர் இந்த ஆய்விற்கு ஒரு மறுப்பை வெளியிட்டார்.⁴ அவரது வாதத்தின் மையம் நிகழ்வுத் தேர்வு (case selection) பற்றியது: எழுபது நிகழ்வுகளில் எவற்றை நாம் கணக்கில் கொள்கிறோம்? நட்பு சர்வாதிகாரிகளை அமர்த்துவதற்காக நடத்தப்பட்ட தலையீடுகளையும் சேர்த்துப் பார்க்காமல், மக்களாட்சியை நிறுவுவதையே வெளிப்படையான நோக்கமாகக் கொண்ட தலையீடுகளை மட்டும் தனியாகப் பிரித்து ஆய்வு செய்தால், வெற்றி விகிதம் சற்றே சிறப்பாகக் காணப்படுகிறது.⁴

இது ஒரு முக்கியமான மாற்றுப் பார்வைதான் என்றாலும், இது அந்த மூன்று அடிப்படைக் காரணிகளையும் அல்லது தேர்வுப் பொறியையும் முழுமையாகத் தகர்த்துவிடவில்லை.

முடிவுரை: மக்களாட்சி சுயமாக மலர வேண்டிய ஒன்று

மக்களாட்சி என்பது பிற மக்களுக்குப் பொருந்தாது என்ற வாதம் தவறானது; ஏனெனில் இங்கு கூறப்பட்ட நிபந்தனைகள் பண்பாடு சார்ந்தவை அல்ல, பொருளாதார மற்றும் வரலாற்று நிபந்தனைகள்.

இதன் உண்மையான படிப்பினை என்னவென்றால்: மக்களாட்சி என்பது ஒரு சமூகம் தனது சொந்தக் கட்டமைப்பு வளர்ச்சியின் மூலம் சுயமாகச் சென்றடைய வேண்டிய ஒரு நிலையே தவிர, வெளியிலிருந்து ஆயுதங்களின் வழியே அன்பளிப்பாக வழங்கப்படக்கூடிய பொருள் அல்ல.

---

Footnotes

1. https://www.belfercenter.org/publication/forced-be-free-why-foreign-imposed-regime-change-rarely-leads-democratization ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶

2. https://www.belfercenter.org/publication/why-foreign-imposed-regime-change-rarely-path-democracy ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷ ↩⁸

3. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ballot_dropped_into_ballot_box_2024_Swedish_EU_election_at_St%C3%A5ngen%C3%A4sskolan%2C_Brastad.jpg ↩

4. https://www.belfercenter.org/publication/correspondence-reevaluating-foreign-imposed-regime-change ↩ ↩²