திராவிட இயக்கமும் தமிழ்நாட்டின் சாதியும்

ஒரு அடுக்கு மேலே நகர்கிறது. ஆனால் படிநிலைக் கட்டமைப்பு மாறுவதில்லை. படம்: Jan van der Wolf on Pexels.¹

சுருக்கம்

தமிழ்நாட்டின் அரசியல், அரசு நிர்வாகம் மற்றும் பொது விவாதங்களின் மீதிருந்த பார்ப்பனர்களின் ஏகபோக ஆதிக்கத்தைத் திராவிட இயக்கம் வெற்றிகரமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. ஆனால் நில உடைமை, சட்டமன்றப் பிரதிநிதித்துவம், இடஒதுக்கீட்டுப் பலன்கள் மற்றும் சாதி வன்கொடுமைகள் குறித்த ஏழு தசாப்த காலத் தரவுகள் ஒரு கசப்பான உண்மையை நிறுவுகின்றன: அந்தப் பலன்களில் பெரும்பகுதியை ஆதிக்க இடைநிலைச் சாதிகளே (வன்னியர், கவுண்டர், தேவர், முதலியார்) அறுவடை செய்தன; அதே சமயம் மாநில மக்கள் தொகையில் ஐந்தில் ஒரு பங்காக உள்ள தலித்துகள் இன்றும் நிலமற்றவர்களாகவும், தனித் தொகுதிகளுக்குள் மட்டுமே முடக்கப்பட்டவர்களாகவும், தொடரும் தீண்டாமைக்கு ஆட்பட்டவர்களாகவுமே நீடிக்கின்றனர். சாதிப் பிரமிடு அழியவில்லை; அதன் உச்சி மட்டுமே மாற்றப்பட்டுள்ளது.

பாதி வழியில் நின்ற புரட்சி

1916 நவம்பரில் மெட்ராஸ் விக்டோரியா மெமோரியல் அரங்கில் பார்ப்பனரல்லாத வணிகர்கள், வழக்கறிஞர்கள், மருத்துவர்கள் மற்றும் நிலப்பிரபுக்கள் கூடினர். தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கத்தை—நீதிக்கட்சியை—நிறுவி, தமிழ்நாட்டின் ஒரு நூற்றாண்டு கால அரசியலுக்கான நிகழ்ச்சி நிரலை வகுத்தனர்.² அவர்களின் குறைபாடு திட்டவட்டமானது மற்றும் அளவிடக்கூடியது: மக்கள் தொகையில் சுமார் 3% மட்டுமே இருந்த பார்ப்பனர்கள், தங்களின் சடங்குப் படிநிலை மேலாதிக்கத்தின் காரணமாக அரசு வேலைகளிலும் பல்கலைக்கழக இடங்களிலும் அளவுக்கதிகமான ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தனர்.³⁴

அதனைத் தொடர்ந்து வந்த சுயமரியாதை இயக்கம், பெரியாரின் திராவிடர் கழகம், இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள், திமுக மற்றும் அதிமுகவின் எழுச்சி ஆகியவை நவீன வரலாற்றின் மிக வெற்றிகரமான அடித்தட்டு அரசியல் திரட்டல்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றன. தமிழ்நாட்டின் அரசியல் களத்திலிருந்து பார்ப்பனர்கள் முற்றிலுமாக ஓரங்கட்டப்பட்டனர். 2019-இல் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நாளிதழ் குறிப்பிட்டது போல், தமிழ்நாட்டில் மக்களவைத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட சுமார் 160 முக்கிய வேட்பாளர்களில் மூவர் மட்டுமே பார்ப்பனர்கள்.³ 2016-இல் மறைந்த ஜெ. ஜெயலலிதா, பல தசாப்தங்களுக்கு மாநிலம் கண்ட கடைசி பார்ப்பன முதலமைச்சராக இருக்கக்கூடும்.⁴

இக்கட்டுரை ஆராயும் கேள்வி நேரடியானது: திராவிடப் புரட்சி உண்மையில் சாதிப் பிரமிடைத் தகர்த்ததா? அல்லது அது உச்சியில் இருந்த சடங்கு அதிகார வர்க்கத்திற்குப் (பார்ப்பனர்கள்) பதிலாக நிலப்பிரபுத்துவ இடைநிலை ஆதிக்கச் சாதிகளைப் பதிலீடு செய்துவிட்டு, அடியில் உள்ள தலித்துகளை அமைப்பு ரீதியாக அங்கேயே விட்டுவிட்டதா?

அதிகாரத்தின் எண்கணிதம்: தமிழ்நாட்டை உண்மையில் ஆள்வது யார்?

தமிழ்நாட்டின் சமூகக் கட்டமைப்பு ஓர் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மாநில அரசுத் தரவுகளின்படி, மக்கள் தொகையில் சுமார் 68% பேர் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (BC) மற்றும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (MBC) பிரிவுகளில் வருகின்றனர். தலித்துகளும் (பட்டியலினத்தவர்) பழங்குடியினரும் சுமார் 19-20% உள்ளனர். பார்ப்பனர்கள் உள்ளிட்ட பொதுப் பிரிவினர் எஞ்சியவர்களாக உள்ளனர்.⁵

திராவிட இயக்கம் இந்த 68% மக்களை அந்த 3% பேருக்கு எதிராகத் திரட்டியது. தேர்தல் எண்கணிதம் எப்போதும் பெரும்பான்மைக்குச் சாதகமாகவே இருந்தது. ஆனால் அந்த 68%-க்குள் அதிகாரம் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை. நில உடைமை கொண்ட ஒரு சில ஆதிக்க இடைநிலைச் சாதிகள்—வடக்கே வன்னியர்கள், மேற்கே கவுண்டர்கள், தெற்கே தேவர்கள் (முக்குலத்தோர்), நடுப்பகுதியில் முதலியார்கள் மற்றும் வேளாளர்கள்—அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், அரசுப் பதவிகள் மற்றும் பொருளாதார மூலதனத்தின் பெரும் பங்கைத் தங்களுக்குள் வசப்படுத்திக்கொண்டனர்.⁶⁷

அசோகா பல்கலைக்கழகத்தின் திரிவேதி அரசியல் தரவு மையத்தின் (TCPD) ஆய்வுகளின்படி, கடந்த 50 ஆண்டுகளாகத் தமிழக சட்டமன்றத்தில் பிற்படுத்தப்பட்டோரே சராசரியாக 72% இடங்களைத் தக்கவைத்துள்ளனர்—இது அவர்களின் மக்கள் தொகைக்கு இணையானது.⁸ 2021 தேர்தலில் வன்னியர் சமூகம் மட்டுமே முக்கியக் கட்சிகளின் 468 வேட்பாளர்களில் 77 பேரை (16%) நிறுத்தியது.⁸ அதே சமயம் அதிமுகவின் அனைத்து தலித் வேட்பாளர்களும், திமுகவில் ஒருவரைத் தவிர மற்ற அனைவரும் தனித் தொகுதிகளில் மட்டுமே நிறுத்தப்பட்டனர்.⁸ பொதுத் தொகுதியில் ஒரு தலித் வேட்பாளரைக் கூட அதிமுக நிறுத்தவில்லை. திமுக ஒரேயொருவரை மட்டுமே நிறுத்தியது.⁸

2021-இல் தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழிடம் ஒரு முன்னாள் தலித் சட்டமன்ற உறுப்பினர் வெளிப்படையாகக் கூறியது போல்: திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரண்டு கட்சிகளுமே தலித்துகளைத் திட்டமிட்டுத் தனித் தொகுதிகளுக்குள் மட்டுமே முடக்குகின்றன; தலித் எம்.எல்.ஏ-க்களுக்கு மீண்டும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படுகிறது; தலித் தலைவர்கள் செல்வாக்கு மிக்க பொதுத் தலைவர்களாக உருவெடுப்பதை இவ்விரு திராவிடக் கட்சிகளுமே அனுமதிக்கத் தயங்குகின்றன.⁹

முதலமைச்சர் நாற்காலி: ஒரு சாதித் தணிக்கை

தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் நாற்காலியை யார் அலங்கரித்துள்ளனர் என்பதைப் பார்த்தால் இந்த உண்மை தெளிவாகும். காங்கிரஸ் கால முதலமைச்சர்களுக்குப் பின் (பார்ப்பனரான சி. ராஜகோபாலாச்சாரி மற்றும் நாடார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த காமராஜர்), திராவிட ஆட்சிக் காலம் முழுவதும் இடைநிலை பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளாலேயே ஆளப்பட்டுள்ளது:¹⁰

ஜெயலலிதா மட்டுமே இதில் பார்ப்பன விதிவிலக்கு—அவரும்கூட பார்ப்பனர்களைத் திரட்டி ஆட்சிக்கு வரவில்லை, மாறாகத் தேவர் சமூகத்தின் பலத்த ஆதரவோடு தனது அரசியல் எந்திரத்தைக் கட்டமைத்தார்.³ பொதுவான வடிவம் தெளிவானது: முதலமைச்சர் நாற்காலி இடைநிலைச் சாதிகளுக்குள்ளேயே சுழன்று வந்துள்ளது. எந்தவொரு தலித்தும் அதன் அருகில் கூட வர முடியவில்லை.

குறிப்பு, ஆகஸ்ட் 2026: தவெக கட்சியின் சி. ஜோசப் விஜய் 2026 மே 10 அன்று முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார்.¹¹ மேலேயுள்ள வரலாற்று அட்டவணை முந்தைய திமுக ஆட்சி வரை நிறைவு பெறுகிறது; விஜய்யின் சாதி குறித்து எவ்வித ஆதாரமற்ற கூற்றையும் முன்வைக்கவில்லை.

இடஒதுக்கீட்டின் முரண்பாடு: ஒதுக்கீட்டை உண்மையில் அறுவடை செய்வது யார்?

இந்தியாவிலேயே மிக விரிவான 69% இடஒதுக்கீட்டைத் தமிழ்நாடு நடைமுறைப்படுத்துகிறது; அரசியலமைப்பின் ஒன்பதாவது அட்டவணையின் கீழ் உச்ச நீதிமன்ற மறுஆய்விலிருந்து இது பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது.¹² காகிதத்தில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 30%, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 20%, பட்டியலினத்தவருக்கு 18%, பழங்குடியினருக்கு 1% எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.¹²

ஆனால் ஒவ்வொரு பிரிவிற்குள்ளும் யாருக்குப் பலன்கள் செல்கின்றன என்பதே ஆய்வுக்குரியது. 1982-இல் அமைக்கப்பட்ட அம்பாசங்கர் ஆணையம், பிற்படுத்தப்பட்டோர் மக்கள் தொகையில் 34.8% மட்டுமே உள்ள வெறும் 11 சாதிகள், அரசுப் பணிகளில் 50.7% இடங்களையும், தொழிற்கல்விச் சேர்க்கையில் 62.7% இடங்களையும், உதவித்தொகைகளில் 53.4% தொகையையும் அனுபவிப்பதைக் கண்டறிந்தது.¹² அந்தப் பட்டியலிலிருந்து 34 சாதிகளை நீக்க ஆணையம் பரிந்துரைத்தது. ஆனால் அரசோ எதையும் நீக்காமல், மேலும் 29 புதிய சாதிகளைப் பட்டியலில் சேர்த்தது.

வன்னியர்களின் தொடர் போராட்டங்கள் இதனைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன. 1987 போராட்டங்களுக்குப் பிறகு (இதில் தலித் குடியிருப்புகள் எரிக்கப்பட்ட சம்பவங்களும் அடங்கும்), பிற்படுத்தப்பட்டோர் ஒதுக்கீட்டிலிருந்து 20% எம்பிசி ஒதுக்கீடு தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டது.¹²¹³ இந்த ஒதுக்கீடு 115 சாதிகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தபோதிலும், பின்னர் அவர்கள் கோரிய 10.5% தனி ஒதுக்கீட்டை விட அதிகமான பலன்களை வன்னியர்கள் ஏற்கனவே பெற்றுவந்தனர் என்பதைத் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத் தரவுகள் வெளிப்படுத்தின.¹³

அதே சமயம் தலித்துகளின் 18% ஒதுக்கீடோ, கட்சிகள் தங்களின் கூட்டணிக் கணக்கீடுகளில் பேரம் பேசும் கருவியாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது—தலித் தலைமையை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாகக் கூட்டணிக் கட்சிகளுக்குத் தனித் தொகுதிகளைத் தாரை வார்ப்பதற்கே கட்சிகள் முன்னுரிமை அளிக்கின்றன.⁹

நிலம்: அதிகாரத்தின் மாறாத அடித்தளம்

அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஒரு கதையைச் சொன்னால், நில உடைமை அதைவிடக் கொடூரமான உண்மையைச் சொல்கிறது. 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் 71% தலித்துகள் நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர். தமிழ்நாட்டில் 60%-க்கும் அதிகமான தலித்துகள் கடுமையான பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மையை எதிர்கொள்கின்றனர்; பல மாவட்டங்களில் 90% தலித் விவசாயிகள் பிறரின் நிலத்தில் கூலித் தொழிலாளர்களாகவே உழுகின்றனர்.¹⁴

பஞ்சமி நிலத்தின் வரலாறு இந்த அமைப்பு ரீதியான தோல்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1892-இல் பிரிட்டிஷ் அரசு தலித்துகளுக்காகத் தமிழ்நாட்டில் சுமார் 12 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தைப் ‘பஞ்சமி நிலம்’ என ஒதுக்கியது.¹⁵¹⁶ அந்த நிலத்தை தலித் அல்லாதோருக்கு விற்பதோ மாற்றுவதோ சட்டப்படி தடை செய்யப்பட்டது. ஆனால் இன்று பெரும்பாலான பஞ்சமி நிலங்கள் தலித் அல்லாத ஆதிக்கச் சாதியினரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, சட்டவிரோதமாகப் பறிக்கப்பட்டுள்ளன.¹⁵¹⁷ திமுக, அதிமுக ஆகிய இரு திராவிட அரசுகளுமே இந்த நிலங்களை மீட்டெடுப்பதற்கான விரிவான நிலச் சீர்திருத்தங்களை ஒருபோதும் முழுமையாகச் செயல்படுத்தவில்லை. விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் டி. ரவிகுமார் குறிப்பிட்டது போல், மாநிலத்தில் நிலச் சீர்திருத்தங்கள் இன்றுவரை நிறைவேற்றப்படாமலேயே கிடக்கின்றன.¹⁸

இது வெறும் நிலப் பிரச்சனை அல்ல. கிராமப்புறத் தமிழ்நாட்டில் நில உடைமை என்பது சமூக அதிகாரமாக—கூலியைத் தீர்மானிக்கும், உள்ளூர் அரசியலைக் கட்டுப்படுத்தும், பொதுவெளிகளை யார் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை ஆணை பிறப்பிக்கும் அதிகாரமாக மாறுகிறது. 1968-இல் 44 தலித்துகள் (பெரும்பாலும் பெண்களும் குழந்தைகளும்) நிலப்பிரபுக்களால் உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட கீழ்வெண்மணி படுகொலை என்பது வெறும் கூலித் தகராறு மட்டுமல்ல; தலித்துகள் தங்களின் அடிமைத்தனத்தை உதறி எறிந்ததற்கு எதிரான ஆதிக்க வன்முறை என்பதை எழுத்தாளர் மைதிலி சிவராமன் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்.¹⁸¹⁹ திமுக முதன்முறையாக ஆட்சிக்கு வந்த ஓராண்டிற்குள் இக்கொடூரம் நிகழ்ந்தது.²⁰

ஒருபோதும் ஓயாத வன்கொடுமைகள்

சாதியை ஒழிப்பதே திராவிட இயக்கத்தின் மூல வாக்குறுதியாக இருந்தது. ஆனால் 1950-கள் முதல் ஒவ்வொரு பத்தாண்டிலும் தலித்துகளுக்கு எதிரான பெரும் வன்முறைகள் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன²⁰:

• 1957 — முதுகுளத்தூர் கலவரம்: காங்கிரஸ் ஆட்சியில் தலித்துகள் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோரியபோது ஆதிக்கச் சாதியினரால் வன்முறை ஏவப்பட்டது.²⁰
• 1968 — கீழ்வெண்மணி படுகொலை: திமுக ஆட்சியில் 44 தலித்துகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டனர். சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தால் குற்றவாளிகள் அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர்.¹⁹²¹
• 1978 — விழுப்புரம் வன்முறை: அதிமுக ஆட்சியில் தலித்துகளின் நகர்ப்புற வளர்ச்சிக்கு எதிராக ஆதிக்கச் சாதிகள் தாக்குதல் நடத்தின.²⁰
• 1980-கள் — தென் மாவட்டக் கலவரங்கள்: அதிமுக ஆட்சியில் தேவர்-தலித் மோதல்கள் தீவிரமடைந்தன.²⁰
• 1990-கள் — கொடியன்குளம் மற்றும் தாமிரபரணி படுகொலைகள்: திமுக, அதிமுக என இரு ஆட்சிகளிலுமே தலித் தன்னுரிமை ஒடுக்கப்பட்டது.²⁰

அதிகாரப்பூர்வத் தரவுகளின்படி, தமிழ்நாட்டில் பட்டியலினத்தவருக்கு எதிரான குற்ற வழக்குகள் 2019-இல் 1,144-ஆக இருந்தது 2023-க்குள் 1,921-ஆக (67.9% உயர்வு) அதிகரித்துள்ளது.²²

மேலும் அன்றாடத் தீண்டாமை இன்றும் நிலவுகிறது. கிராமப்புறத் தேநீர்க் கடைகளில் தலித்துகளுக்குத் தனி குவளைகளில் தேநீர் வழங்கும் ‘இரட்டைக் குவளை முறை’ பல மாவட்டங்களில் நீடிக்கிறது.²³²⁴ எவிடன்ஸ் (Evidence) அமைப்பு 2012-இல் மதுரை மாவட்டத்தில் உள்ள 149 கிராமங்களில் ஆய்வு செய்தபோது, 463 தேநீர்க் கடைகளில் இத்தீண்டாமை கடைப்பிடிக்கப்படுவது அம்பலமானது. 83% கிராமங்களில் இரட்டைக் குவளை முறை இருந்தது; 91% கடைகளில் தலித்துகள் நின்றுகொண்டே தேநீர் அருந்தக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்.²⁵ சாதி ஒழிப்பு அரசியலின் முன்னோடி மாநிலத்தில் இது நிகழ்கிறது.

திராவிட மாதிரியின் உண்மையான சாதனைகளும் அவற்றின் எல்லைகளும்

அறிவார்ந்த நேர்மை என்பது திராவிட மாடல் சாதித்தவற்றை அங்கீகரிப்பதையும் கோருகிறது. இந்தியாவின் மனித மேம்பாட்டுக் குறியீடுகளில் (HDI) தமிழ்நாடு 0.732 புள்ளிகளுடன் தேசிய சராசரியான 0.685-ஐ விட மிக முன்னணியில் உள்ளது.²⁶ நிதி ஆயோக்கின் பலபரிமாண வறுமைக் குறியீட்டின்படி தமிழ்நாட்டின் வறுமை வெறும் 2.2% ஆகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளது.²⁷²⁸

காமராஜர் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டு திராவிட அரசுகளால் விரிவுபடுத்தப்பட்ட மதிய உணவுத் திட்டம் விளிம்புநிலை மாணவர்களின் வருகையைத் தொடக்கக் காலத்தில் இருமடங்காக்கியது;²⁹ உயர்கல்விச் சேர்க்கை விகிதத்தில் தமிழ்நாடு 56% பெற்று முதலிடம் வகிக்கிறது; நாட்டிலுள்ள தலித் தொழில்முனைவோரில் நான்கில் ஒரு பங்கு தமிழ்நாட்டில் உள்ளது.³⁰ சமூக நீதியுடன் கூடிய பொருளாதார வளர்ச்சியை திராவிட மாதிரி உருவாக்கியது என்பது உண்மையே.²⁰

ஆனால் ஹிமால் தெற்காசியன் (Himal Southasian) இதழ் எழுப்பும் முதன்மைக் கேள்வி இதுவே: யார் மிக அதிக பலனைப் பெற்றார்கள், யார் தரப்பட்டதை வைத்து அமைதி காக்க வேண்டியிருந்தது?²⁰ இதற்கான பதில் திட்டவட்டமானது: ஆதிக்க இடைநிலைச் சாதிகள் அரசியல் அதிகாரத்தையும் பொருளாதாரத்தையும் வசப்படுத்திக்கொண்டன; தலித்துகளுக்கோ வரையறுக்கப்பட்ட நலத்திட்ட உதவிகள் மட்டுமே கிடைத்தன—உண்மையான அதிகாரத்திலிருந்து அவர்கள் தொடர்ந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டனர்.

பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்பது சாதி ஒழிப்பாகாது

திராவிட அரசியலின் அடிப்படை முரண்பாட்டைப் பல அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்: “நவீனத்துவத்தின் வருகையால் சாதியும் மதமும் வலுவிழக்கும், அது சமத்துவத்தை உருவாக்கும் என்பதே திராவிட அரசியலின் ஊகமாக இருந்தது. ஆனால் நடைமுறையிலோ அது இடைநிலைச் சாதிகளை மட்டுமே அதிகாரப்படுத்தியது.”⁶

சாதிப் படிநிலையைத் தகர்ப்பதற்குப் பதிலாக “படிநிலை சமத்துவமின்மை” (graded inequality) உருவாக்கப்பட்டது. தேர்தல் அரசியலின் கணக்குகளுக்காகத் தீவிர சாதி ஒழிப்புக் கொள்கைகள் நீர்த்துப்போய், சாதி அடிப்படையிலான ஆதரவு அரசியலாகச் சுருங்கியது.³¹

இதுவே அடிப்படைக் கட்டமைப்புப் பிரச்சனை: பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்பது சாதி ஒழிப்புக்குச் சமமானதல்ல. பார்ப்பனர்கள் அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டவுடன் அந்த இயக்கத்தின் கொள்கை உந்துதல் நின்றுபோனது. நிலமும், ஆள்பலமும் கொண்ட இடைநிலை ஆதிக்கச் சாதிகள்—வேளாளர்கள், கவுண்டர்கள், தேவர்கள், வன்னியர்கள்—அந்த வெற்றிடத்திற்குள் நுழைந்து, ஒரு புதிய மாற்றியமைக்கப்பட்ட படிநிலையின் உச்சியில் அமர்ந்துகொண்டனர்.⁶³²

பெரியார் இதனை உணர்ந்தே இருந்தார்: “பார்ப்பனர்கள் காட்டிய தீண்டாமையை விட, பார்ப்பனரல்லாத சாதிகள் தீண்டத்தகாதவர்கள் மீது காட்டும் தீண்டாமை மிகக் கொடூரமானது” என்று அவரே பதிவு செய்தார்.³³³⁴ ஆனால் அவரது இயக்கத்தின் அரசியல் வாரிசுகளான திமுகவும் அதிமுகவும் 68% பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் வாக்கு வங்கியைத் திருப்திப்படுத்தும் தேர்தல் அரசியலையே நடத்தின.

நுணுக்கமான பார்வைகள்: மாற்று வாதங்களும் சிக்கல்களும்

திராவிட இயக்கம் ஒரு பழைய ஆதிக்கத்திற்குப் பதிலாகப் புதிய ஆதிக்கத்தை மட்டுமே பதிலீடு செய்தது என்ற வாதம், பல முக்கியமான உண்மைகளை மேலோட்டமாக எளிமைப்படுத்திவிடும் ஆபத்தையும் கொண்டுள்ளது:

1. நலத்திட்டங்களின் குறைந்தபட்ச அடித்தளம்: இலவசப் பேருந்துப் பயணம், மதிய உணவு, பொது விநியோக முறை போன்றவை தலித்துகளின் பொருள்சார் வாழ்க்கையை உண்மையில் மேம்படுத்தியுள்ளன. 2.2% வறுமை விகிதம் என்பது நிஜ மனிதர்களின் வாழ்க்கையைக் காப்பாற்றிய சாதனை.²⁷
2. தலித் சமூக நகர்வு: உயர்கல்விச் சேர்க்கை மற்றும் தலித் தொழில்முனைவில் தமிழ்நாடு முன்னணியில் உள்ளது.³⁰ ஐஎச்டிஎஸ் (IHDS) தரவுகள் 2004 முதல் 2011 வரை தமிழ்நாட்டின் தலித் குடும்பங்களின் தனிநபர் வருமானம் உயர்ந்துள்ளதைக் காட்டுகின்றன (ஆயினும் பிற்படுத்தப்பட்ட, பொதுப் பிரிவு குடும்பங்களுடனான இடைவெளி நீடிக்கிறது).³⁵ நகர்மயமாதலும் தொழிற்துறையும் பாரம்பரிய சாதிப் பிடியிலிருந்து தலித்துகள் விடுபட புதிய வழிகளைத் திறந்துவிட்டுள்ளன.²⁰
3. வட மாநிலங்களுடன் ஒப்பீடு: உத்தரப் பிரதேசம், பீகார் போன்ற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடும்போது தமிழ்நாட்டின் தலித்துகள் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் மிகச் சிறந்த நிலையில் உள்ளனர்.³⁶
4. பார்ப்பனர்களின் அரசியல் வீழ்ச்சி: 69% இடஒதுக்கீடு மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவமின்மை காரணமாகத் தமிழக அரசியலில் பார்ப்பனர்கள் முற்றிலுமாக அதிகாரமற்றவர்களாக மாறியுள்ளனர்.³⁷

ஆனால் இந்தத் தற்காப்புகள் மூல உண்மையைத் துடைத்தெறிந்துவிட முடியாது: பிறப்பின் அடிப்படையில் நிலமும், அதிகாரமும், வன்முறையும் தீர்மானிக்கப்படும் சாதி அமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பு புதிய காவலாளிகளுடன் இன்றும் நீடிக்கிறது.

பிரமிடின் உச்சியை உடைக்க உண்மையில் என்ன தேவை?

1. நில மறுபகிர்வு: ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலங்களை மீட்டெடுத்து தலித்துகளுக்கு வழங்காமல் பொருளாதார அதிகாரத்தை மாற்ற முடியாது.
2. இடஒதுக்கீட்டின் உள்-பிரிவு: பிசி மற்றும் எம்பிசி பிரிவுகளுக்குள் உள்-ஒதுக்கீடு செய்து, ஆதிக்கச் சாதிகள் மட்டுமே பலன்களைக் கைப்பற்றுவதைத் தடுக்க வேண்டும்.
3. தனித் தொகுதிகளிலிருந்து தலித்துகளை விடுவிப்பது: பொதுத் தொகுதிகளிலும் தலித் வேட்பாளர்களைக் களமிறக்க வேண்டும்.
4. சுயேச்சையான தலித் அரசியல் அதிகாரம்: தலித் கட்சிகளை வெறும் இளைய கூட்டணிக் கட்சிகளாக நடத்தாமல் உண்மையான பங்குதாரர்களாக ஏற்க வேண்டும்.
5. வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தை சமரசமின்றி அமல்படுத்துவது.

திராவிட இயக்கம் பார்ப்பனர்களை அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றுவதைத் தனது வெற்றிக் குறியீடாகக் கொண்டது; அதில் அது முழுமையாக வெற்றியும் பெற்றது. ஆனால் சாதியை அடியோடு ஒழிப்பது என்ற பெரியாரின் உண்மையான இலக்கின் அடிப்படையில் அளந்து பார்த்தால், அந்தப் புரட்சி பாதி வழியிலேயே நின்றுவிட்டது.²⁰